است ، همان علّت مىباشد . پس به مرحوم مشكينى مىگوييم : وقتى گفته مىشود : « عام ، مقدّم بر مطلق است ، چون دلالتش قوىتر است » اين تعليل سبب مىشود كه عنوان عام و مطلق از موضوعيت كنار رفته و آنچه مدخليت در تقدّم دارد ، « اقوى بودن دلالت » باشد . خواه اين اقوى بودن در لباس عام و مطلق باشد ، يا در قالب عناوين ديگر . پس در حقيقت گفته مىشود : « در دو دلالت متعارض ، آنچه قوىتر از ديگرى است ، مقدّم است » . در اين صورت ، عام و مطلق هم به عنوان يكى از مصاديق اين امر مطرح است بدون اين كه عنوان عموم و عنوان اطلاق ، موضوعيتى داشته باشد . از آنچه گفته شد معلوم گرديد كه اشكالات مرحوم مشكينى بر مرحوم آخوند وارد نيست .
اصول فقه شيعه (فارسى) — صفحة 142
مساهمون: الشيخ فاضل اللنكراني
ص١٤٢