بعضى را حفظ كنند .
و اگر غافل شود عارف از حضرتى يا از حضرات ، اما شاهد بود حضرتى را و محافظ باشد آنچه را از صور خلق او در آن حضرت است منحفظ شود جميع صور اين مخلوق در حضرات ديگر به حفظ اين يك صورت كه در اين حضرت بواسطهء عدم غفلت به محافظتش قيام نموده است ، چه آنچه حاصل مىشود و در وجود خارجى چاره نيست كه او را صورتى باشد اولا در حضرت علميّه ، ثم العقلية ، ثم اللوحية ، ثم السماوية ، ثم العنصرية ، و ما يتركب منها . پس اگر همت او نگاه دارد اين صورت را در حضرتى از حضرات علويه ، منحفظ شود اين صورت در حضرات سفليه ، چه صورت حضرات علويه روح صور سلفيه است ، و اگر نگاه دارد اين صورت را در حضرات سفليه هم منحفظ شود در غير آن ، چه وجود معلول مستلزم وجود علت اوست ، و وجود صورت دليل وجود معنى است ، زيرا كه غفلت هرگز عام نمىتواند بود نه در عموم خلائق و نه در خصوص ايشان ، چه ايشان را چاره نيست به امرى از امور كه مظهرى از مظاهر اشياء الهيه است غاية ما فى الباب عارف مىشناسد كه جميع امور مجالى و مظاهر حق است ، و غير عارف شناساى اين نيست و ممكن نيست كه غفلت عام باشد به حيثيتى كه انسان مشتغل نباشد به حضرتى از حضرات حق سبحانه و تعالى .
و در اين مقام به ايضاح سرّى قيام نمودم كه اهل اللّه بر اظهار آن غيرت مىبردند و آن سر ايجاد عبد است به همّت خود امرى را و حفظ او در حالت عدم غفلت .
ولايت تكوينى و تشريعى
در اين مقام مناسب است كه به عنوان مزيد بصيرت در پيرامون مطلب مذكور ، اشارتى به ولايت تكوينى و تشريعى بشود :