33 / 57
هر آئينه آنان كه مىرنجانند خدا و پيغامبر او را لعنت كرد خدا ايشان را در دنيا و آخرت و مهيا ساخت براى ايشان عذاب خواركننده ( 57 )
33 / 58
و آنان كه مىرنجانند مردان مسلمانان و زنان مسلمانان را به غير گناهى كه به عمل آورده باشند هر آئينه برداشتند بار بهتان را و گناه ظاهر را ( 58 )
33 / 59
اى پيغامبر بگو به زنان خود و دختران خود و به زنان مسلمانان كه فروگذارند بر خود چادرهائى خود را اين نزديكترست به آنكه شناخته شوند پس ايشان را ايذا داده نشود و هست خدا آمرزنده مهربان ( 59 )
شرح
إِنَّ الَّذِينَبه درستى آنان كهيُؤْذُونَ اللَّهَمىرنجانند خداى را يعنى ارتكاب مىكنند آنچه نزديك خداى تعالى مكروه است از نسبت شريك و زن و فرزند بوى و گفتن كلمات كفروَ رَسُولَهُو مىرنجانند پيغمبر او را قولا كه ساحر و شاعر مىگويند و فعلا كه الم بر وى و دندان مباركش مىرسانندلَعَنَهُمُ اللَّهُدور گردانيد خداى تعالى ايشان را از رحمت خودفِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِدر سراى دنيا و عقبىوَ أَعَدَّو آماده كردهلَهُمْبراى ايشان در آخرتعَذاباً مُهِيناًعذابى خواركنندهوَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِينَو آنان كه مىرنجانند مردان مؤمن را چون صفوان اسلمى رضوَ الْمُؤْمِناتِو زنان گرويده را چون عائشه رض صديقهبِغَيْرِ مَا اكْتَسَبُوابىآنكه كسب كردهاند يعنى بىخيانتى كه مستحق ايذا باشندفَقَدِ احْتَمَلُواپس هر آئينه برمىدارند اين موذيانبُهْتاناًدروغ بزرگوَ إِثْماً مُبِيناًو گناهى هويدا يعنى سزاوار عقوبت ببهتان و مستحق عذاب به گناه ظاهر مىشوند و گفتهاند اين آيت در شان منافقان فرود آمد كه بكلمات نالائق مرتضى على كرم اللّه وجهه را مىرنجانيدند و در اسباب نزول آورده كه روزى حضرت عمر فاروق رضى اللّه عنه كنيزكى آراسته را ديد كه ميل بدكارى داشت ملامت كرد بلكه ادب نموده منزجر ساخت كنيزك شكايت به خواجه خود برده آن بىادب سخنان ناملائم شنيع به مشافهه با فاروق رض گفت و اين آيت درباره او نازل شد و گويند در شان زانيان است كه شبها بر سر راهها نشستندى و دست تعدى به دامن كنيزكان رسانيدندى ، و سدّى رح مىفرمايد كه در ان وقت حرائر را علامت آن بود كه سرپوشيده در راه رفتندى و جوارى سر برهنه بودندى چون آن بدكاران از سرپوشيدگان تحاشى مىنمودند لا جرم آيت آمد كهيا أَيُّهَا النَّبِيُّاى پيغمبر صقُلْ لِأَزْواجِكَبگو مر زنان خود راوَ بَناتِكَو دختران خود راوَ نِساءِ الْمُؤْمِنِينَو زنان مؤمنان را كه بوقت بيرون رفتن از خانهيُدْنِينَنزديك گردانند و فروگذارندعَلَيْهِنَّبر رويهاى و بدنهاى خويشمِنْ جَلَابِيبِهِنَّچادرهاى خود يعنى وجوه و ابدان خود را بدان بپوشندذلِكَاين پوشيدن سر و روى و بدنأَدْنىنزديكترستأَنْ يُعْرَفْنَبهآنكه ايشان را بشناسند بصلاح و عفت يا متميز شوند به آزادىفَلا يُؤْذَيْنَپس ايذا كرده نشوند يعنى آن زانيان تعرض نكنند ايشان راوَ كانَ اللَّهُو هست خداى تعالىغَفُوراًآمرزنده گناهان گذشته را چون توبه كنندرَحِيماًمهربان كه مصلحت بندگان با ايشان بيان مىكند .