33 / 70
اى مسلمانان بترسيد از خدا و بگوئيد سخن استوار ( 70 )
33 / 71
تا بصلاح آرد كردارهاى شما را و بيامرزد براى شما گناهان شما را و هر كه فرمان برد خداى و رسول او را پس هر آئينه مطلبياب شد به فيروزى بزرگ ( 71 )
33 / 72
هر آئينه ما پيش آورديم امانت را بر آسمانها و بر زمين و بر كوهها پس قبول نكردند كه بردارند آن را و بترسيدند ازان و برداشت آن را آدمى هر آئينه وى هست ستمكار نادان ( 72 )
شرح
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَاى گروه گرويدگان بترسيد از خداى تعالى در ارتكاب مكاره و بپرهيزيد از ايذاى رسول اووَ قُولُواو بگوئيدقَوْلًا سَدِيداًسخنى راست و درست و استوار درباره مؤمنان مراد نهى است از ضد آن يعنى دروغ مگوئيد و ناراستى در سخن مكنيد چون حديث افك عائشه رض و قصّه زينب رض و گفتهاند قول سديد كلمه لا إله الّا اللّه است يا سخنى كه به آن رضاى خداى تعالى طلبند و قول جامع درين باب آنست كه قول سديد سخنى كه صدق باشد نه كذب و صواب باشد نه خطا و جدّ باشد نه هزل و خالص بود نه آميخته پس چنين سخن گوئيديُصْلِحْتا بصلاح آرد خداىلَكُمْبراى شماأَعْمالَكُمْكردارهاى شما را يعنى آن را صلاحيت قبول دهد و بران ثواب مترتب سازدوَ يَغْفِرْ لَكُمْو بيامرزد و براى شماذُنُوبَكُمْگناهان شماوَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَو هر كه فرمان برد خداى راوَ رَسُولَهُو پيغمبر او را در آنچه فرمايدفَقَدْ فازَپس به درستى كه برهد از شر و برسد بخير و بر مراد خود فيروزى يابدفَوْزاً عَظِيماًفيروزى بزرگ و آن لقا است يا بهشتإِنَّا عَرَضْنَا الْأَمانَةَبه درستى كه ما عرض كرديم امانت را كه طاعت است يا حدود شرع ، و در موضح فرمود كه نماز است و روزه و زكات و جهاد و حج و امانت مردم يا نگاه داشتن زبان از فضول و گويند غسل جنابت است بر هر تقدير عرضه كرد آن راعَلَى السَّماواتِ وَ الْأَرْضِبر آسمانها و زمينوَ الْجِبالِو بر كوهها به شرط ثواب و عقاب وقتى كه فهم در ايشان آفريده بودفَأَبَيْنَپس سرباز زدندأَنْ يَحْمِلْنَهااز آنكه بردارند امانت راوَ أَشْفَقْنَ مِنْهاو بترسيدند از ان و گفتند ما مسخر فرمانيم براى آنچه ما را آفريده نه محتاج ثوابيم و نه توانا بر كشيدن عذاب يا بر اهل آسمان كه ملائكهاند و بر ساكنان زمين و جبال كه حيوانات برّى و بحرىاند عرضه كرد و ابا كردند و سرباز زدند از راه مخافت نه از روى مخالفتوَ حَمَلَهَا الْإِنْسانُو برداشت آن را آدمى ضعيف و ناتوانإِنَّهُ كانَبه درستى كه هست انسانظَلُوماًستمكار بر نفس خود كه امانتى كه اجرام عظام از حمل آن پهلو تهى كردند او با عجز خود قبول كردجَهُولًانادان به عاقبت آن يعنى به عقوبت خيانت اگر واقع شود و عرض امانت كرد .