26 / 80
و چون بيمار شوم پس همون شفا مىدهد مرا ( 80 )
26 / 81
و آنكه بميراند مرا باز زنده گرداند مرا ( 81 )
26 / 82
و آنكه توقع دارم كه بيامرزد براى من گناه من روز جزا ( 82 )
26 / 83
پروردگار عطا كن مرا حكمت و لاحق كن مرا به شايستگان ( 83 )
26 / 84
و پديد آر براى من ذكر نيك در پسينيان ( 84 )
26 / 85
و بكن مرا از وارثان بهشت با نعمت ( 85 )
26 / 86
و بيامرز پدر مرا هر آئينه وى بود از گمراهان ( 86 )
26 / 87
و رسوا مكن مرا روز كه برانگيخته شوند مردمان ( 87 )
شرح
وَ إِذا مَرِضْتُو چون بيمار شومفَهُوَ يَشْفِينِپس او مرا شفا دهد از امام جعفر صادق رضى اللّه عنه ، منقولست كه چون بيمار شوم به گناه او شفا دهد مرا به توبه ، سلمى قدس سره فرمود كه مرض به رؤيت اغيارست و شفا بمشاهده انوار واحد قهّار در بحر آورده كه بيمارى بتعلقات كونين است و شفا بقطع تعلق ، و آن وابسته بجذبه عنايتست كه چون دررسد سالك را از همه منقطع ساخته به يكى پيوند دهد يعنى به شربت تجريد از مرض تعلقش باز رهاند بيتچه گويمت كه چه خوش آمدى مسيح صفت * به يكنفس همه درد مرا دوا كردىوَ الَّذِي يُمِيتُنِيو آن كسى كه بميراند مرا در دنيا بوقت انقضاى اجلثُمَّ يُحْيِينِپس زنده گرداند مرا در آخرت براى محاسبه و مجازات امام ثعلبى گفته كه بميراند بعدل و زنده گرداند بفضل و گفتهاند اماتت به معصيت است و احيا به طاعت يا اماتت بجهل است و احيا بعلم يا اماتت بحمق است و احيا بعقل يا اماتت بطمع است و احيا به قناعت يا اماتت بنا بر پرهيزگاريست و احيا بورع يا اماتت بفراق است و احيا بتلاق در حقايق سلمى آوردهست كه بميراند مرا از نفس من و زنده گرداند مرا به خود و نزد بعضى محققان اماتت و احيا بخوف و رجاست يا به غفلت و ذكر يا باستتار و تجلى و صاحب بحر فرموده كه بميراند مرا از اوصاف بشريه و زنده سازد باخلاق روحانيه و يا بميراند از سمات روحانيت و زنده گرداند بصفات ربانيت و حقيقت آنست كه بميراند مرا از انانيّت من و زنده سازد به هويّت خود كه حيات حقيقى عبارتست از ان بيتنجويم عمر فانى را توئى عمر عزيز من * نخواهم جان پرغم را توئى جانم بجان تووَ الَّذِي أَطْمَعُو آنكس كه طمع مىدارمأَنْ يَغْفِرَ لِيآنكه بيامرزد مراخَطِيئَتِيگناهان مرايَوْمَ الدِّينِروز جزا اسناد گناه به خود با وجود عصمت نبوت كسر نفسست و تعليمست مر امت را و در تلخيص آورده كه مراد خطاياى امت محمد ص است صلى اللّه عليه و سلّم كه حضرت خليل عليه السلام از ملك جليل استدعاى غفران آن نمودهرَبِّ هَبْ لِياى پروردگار من ببخش مرا و عطا كنحُكْماًكمالى در علم تا به آن مستعد خلافت حق و رياست خلق گردموَ أَلْحِقْنِيدر رسان مرا بسبب توفيق كمال عقلبِالصَّالِحِينَبه شايستگان راه و برگزيدگان درگاهوَ اجْعَلْ لِيو بگردان براى منلِسانَ صِدْقٍزبان راست يعنى ثنائى نيكوفِي الْآخِرِينَدر ميان پسآمدگان يعنى جارى كن ثناى نيك نامى و آوازهء من بر زبان كسى كه از پس من آيد و اين دعا بعز اجابت رسيده چه جميع امم از مجوس و يهود و نصارى و اهل اسلام ثناى حضرت خليل الرحمن عليه السلام مىگويند و گفتهاند مراد از لسان صدق مرد صادق است و معنى آيت اين كه ظاهر كن براى تجديد اصل دين من راستگوئى در آخرين امتان و مراد حضرت رسالتپناه باشد صلى اللّه عليه و سلّموَ اجْعَلْنِيو بگردان مرامِنْ وَرَثَةِ جَنَّةِ النَّعِيمِاز وارثان بهشت پرنعمت يعنى مرا از آنها دار كه در منازل بهشت نزول مىكنندوَ اغْفِرْ لِأَبِيو بيامرز پدر مرا يعنى ايمان روزى كن تا او آمرزيده شودإِنَّهُ كانَ مِنَ الضَّالِّينَبه درستى كه او هست از گمراهانوَ لا تُخْزِنِيو رسوا مساز مرايَوْمَ يُبْعَثُونَروز كه برانگيخته شوند مردمان از قبرهاى خود اين دعا تعليم امتان است و الّا انبياء را خوارى و رسوائى نباشد .