20 / 45
گفتند اى پروردگار ما هر آئينه ما مىترسيم از آنكه تعدى كند بر ما يا از حد گذرد ( 45 )
20 / 46
گفت مترسيد هر آئينه من با شماام مىشنوم و مىبينم ( 46 )
20 / 47
پس برويد پيش وى پس بگوئيد هر آئينه ما فرستادههاى پروردگار توايم پس بفرست با ما بنى اسرائيل را و عذاب مكن ايشان را هر آئينه آورديم پيش تو نشانه از جانب پروردگار تو و سلامتى كسى را باشد كه پيروى هدايت كند ( 47 )
20 / 48
هر آئينه وحى فرستاده شده بسوى ما كه عذاب كسى را باشد كه دروغ شمرد و روگردان شود ( 48 )
20 / 49
فرعون گفت پس كيست پروردگار شما اى موسى ( 49 )
20 / 50
گفت كه پروردگار ما آنست كه داد هر چيزى را صورت خاص او باز راه نمودش بطلب معاش ( 50 )
شرح
قالا رَبَّناگفتند اى پروردگار ماإِنَّنا نَخافُبه درستى كه ما مىترسيمأَنْ يَفْرُطَ عَلَيْنااز آنكه فرعون پيشى گيرد بر ما يعنى تعجيل كند به عقوبت ما و نگذارد كه معجزه به دو نمائيمأَوْ أَنْ يَطْغىيا آنكه زياده كند طغيان خود را و نسبت به حضرت مقدس تو سختى بىادبانه گويدقالَگفت خداى كه اى موسى ع و هارون علا تَخافامترسيد از افراط و طغيان اوإِنَّنِي مَعَكُمابه درستى كه من با شمايم بحفظ و نصرتأَسْمَعُمىشنوم دعاى شما يا آنچه او گويد نسبت منوَ أَرىو مىبينم آنچه كند با شما خاطر جمع داريد كه من شنوا و بيناام نگذارم كه ضررى بشما رساندفَأْتِياهُپس برويد به دوفَقُولاپس بگوئيدإِنَّا رَسُولا رَبِّكَما هر دو فرستاده پروردگار توايمفَأَرْسِلْ مَعَناپس بفرست با مابَنِي إِسْرائِيلَفرزندان يعقوب را تا بارض مقدّسه باز رويم كه مسكن آباء ما بودهوَ لا تُعَذِّبْهُمْو عذاب مكن ايشان را به تكليف اعمال شاقه و گرفتن مقاطعه و قتل اولادقَدْ جِئْناكَ بِآيَةٍبه درستى كه آورديم ما ترا نشانى يعنى معجزهمِنْ رَبِّكَاز نزد آفريدگار تووَ السَّلامُو سلام ملائكه يعنى خزنه بهشتعَلى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدىبر آنكس كه پيروى ايمان كند و راه راست رود يا سلامت هر دو سرا مر او راستإِنَّا قَدْ أُوحِيَ إِلَيْنابه درستى كه وحى كردهاند بما يعنى پروردگار ما حكم فرمودأَنَّ الْعَذابَبهآنكه عذاب دنيا و آخرتعَلى مَنْ كَذَّبَبر آنكسست كه تكذيب كند آن را كه آوردهايموَ تَوَلَّىو پشت بر آن كند و از ان اعراض نمايد پس موسى ع و هارون عليهما السلام به حكم الهى بدرگاه فرعون آمدند و بعد از مدتى كه ملاقات او ميسّر شد گفتند ما رسولان پروردگاريم و ترا به عبادت او مىخوانيم و آن كلماتى كه حق تعالى تلقين كرده بود ادا كردند -قالَگفت فرعونفَمَنْ رَبُّكُما يا مُوسىپس كيست پروردگار شما اى موسى ع كه مرا به پرستش او دعوت مىكنيد نكته در آنكه موسى ع را به ندا تخصيص كرد بهآنكه خطاب با هر دو برادر بود آنست كه دانسته بود كه بر زبان موسى ع عقده هست و سخن او نيك مفهوم نمىشود و خواست كه او را نزد حضار مجلس انفعال دهد و از انحلال عقده خبر نداشت پس موسى ع به زبان فصيحقالَگفترَبُّنَا الَّذِيپروردگار ما آنكس است كه از محض رحمتأَعْطىداده استكُلَّ شَيْءٍهر چيزى را از انواع مخلوقاتخَلْقَهُصورت او و شكل او لائق و موافق حال او يا داد هر يك را از خلائق آنچه قوام و استقلال در وجود معاش بدان استثُمَّ هَدىپس راه نمود او را بدان يعنى شناسا گردانيد به كيفيت انتفاع از ان يا هر حيوانى را زوجه داد نظير او در خلق و صورت و راه ازدواج و امتزاج به دو نمود و گفتهاند خلقه مفعول اوّل است و تقدير كلام اينكه داد آفريدگان خود را هر چيزى كه بدان محتاجاند و چون مقصود بيان معطى به است آن را تقديم كرد و فرعون كه اين سخن بشنيد بترسيد كه مبادا قوم او به عبادت چنين خداى ميلكننده سخن بجاى ديگر كشانيد و جهت تعجيز موسى ع -