2 / 139
بگو آيا مكابره مىكنيد با ما در باب خدا و او پروردگار ما و پروردگار شماست و ما راست كردارهاى ما و شما راست كردارهاى شما و ما او را باخلاص پرستندگانيم ( 139 )
2 / 140
آيا مىگوئيد كه هر آئينه ابراهيم و اسماعيل و اسحاق و يعقوب و نبيرگان او جهود بودند يا ترسا بودند بگو شما داناتريد يا خدا و كيست ستمكارتر از آنكه بپوشد آن گواهى را كه نزديك اوست از جانب خدا و نيست خدا بىخبر از آنچه مىكنيد ( 140 )
2 / 141
اين گروهى است كه درگذشت ويراست آنچه كردند و شما راست آنچه شما كرديد و پرسيده نخواهيد شد از آنچه ايشان مىكردند ( 141 )
شرح
قُلْبگو اى محمد ص در جواب ايشانأَ تُحَاجُّونَناآيا مخاصمت مىكنيد با مافِي اللَّهِدر دين خداى و دعوى ولديت در انتساب به حقوَ هُوَ رَبُّناو حال آنكه او پروردگار ما استوَ رَبُّكُمْو آفريدگار شما و چون ربوبيت او همه را لازم است پس عبوديت او بر همه واجب باشدوَ لَنا أَعْمالُناو ما راست جزاى كردارهاى ماوَ لَكُمْ أَعْمالُكُمْو مر شما راست مكافات عملهاى شماوَ نَحْنُ لَهُ مُخْلِصُونَو ما مر او را مخلصانيم در اعتقاد و عملأَمْ تَقُولُونَآيا مىگوئيد يهود و نصارى و حفص بخطاب مىخواند يعنى شما مىگوئيد اى جهودان و ترسايانإِنَّ إِبْراهِيمَ وَ إِسْماعِيلَ وَ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ وَ الْأَسْباطَبه درستى كه اين پيغمبران و پيغمبرزادگانكانُوا هُوداًبودند يهودى و اين قول جهودانستأَوْ نَصارىيا بر كيش نصرانيان و اين سخن ترسايان استقُلْتو بگو اى محمد صأَ أَنْتُمْ أَعْلَمُآيا شما داناتريد باديان انبياء عأَمِ اللَّهُيا خداى كه ايشان را به دادن اين دين مبعوث گردانيدوَ مَنْ أَظْلَمُو كيست ستمكارتر بر خودمِمَّنْ كَتَمَاز آنكس كه بپوشدشَهادَةً عِنْدَهُگواهى كه نزديك او ثابت شدمِنَ اللَّهِاز خداى يعنى بهواسطه كتاب الهى دانسته بود و درين تعريض اهل كتاب است بكتمان شهادت در باب نبوّت حضرت رسالت پناهوَ مَا اللَّهُ بِغافِلٍو نيست خداى بىخبرعَمَّا تَعْمَلُونَاز آنچه شما مىكنيد از كتمان حق و تكذيب قرآن و انكار محمد صتِلْكَ أُمَّةٌآن قوم مذكور گروهى بودند كه قد خلت رفتند و درگذشتندلَها ما كَسَبَتْمر ايشان را همان خواهد رسيد كه خود كسب كردهاندوَ لَكُمْ ما كَسَبْتُمْو مر شما را نيز همان خواهد رسيد كه كسب كردهايدوَ لا تُسْئَلُونَو مسئول نمىشويدعَمَّا كانُوا يَعْمَلُونَاز آن چيزى كه ديگران كردهاند تكرير اين آيت براى تاكيد و تقرير يا به جهت تنبيه و تحذير است نقل است كه حضرت رسالت پناه ص در مكه بوقت نماز توجه به كعبه فرمودى بعد از هجرت به مدينه فرمان رسيد كه روى به بيت المقدس كرده نماز گذاريد يهود ازين مبتهج شده مىگفتند كه اگر محمد ص دين ما ندارد بارى به قبله ما نماز مىگذارد يا مىگفتند اين مرد و اصحاب او را به قبله نه مىبردند و تا نماز ما را نديدند جهت قبله را نيافتند خاطر آن حضرت ملول گشت و فرمان الهى صادر شد كه از بيت المقدس روى به كعبه آرد جهودان و منافقان بعد از تحويل قبله زبان طعن بگشادند حق تعالى از ان حال برين منوال خبر مىدهد .