4 / 47
اى اهل كتاب ايمان آريد به آنچه فرودآورديم باوركنندهء آنچه با شماست پيش از آنكه محو كنيم صورت رويها را پس بگردانيمش بر شكل پشت رويها يا لعنت كنيم ايشان را چنان كه لعنت كرديم اهل شنبه را و هست ارادهء خدا كرده شده ( 47 )
4 / 48
هر آئينه خدا نمىآمرزد او را شريك مقرر كرده شود و مىآمرزد غير آن هر كرا خواهد و هر كه شريك خدا مقرر كند هر آئينه افترا كرده است به گناه بزرگ ( 48 )
4 / 49
آيا نديدى بسوى كسانى كه ستايش مىكنند خود را بلكه خدا ستايش مىكند هر كرا خواهد و ستم كرده نخواهند شد مقدار رشته ( 49 )
شرح
يا أَيُّهَا الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَاى آن كسانى كه شما را كتاب دادهاند يعنى توريتآمِنُواتصديق كنيد و بگرويدبِما نَزَّلْنابه آنچه كه فروفرستاديم بر بندهء خود و آن قرآن استمُصَدِّقاًدر حالتى كه باوردارنده است و تصديقكنندهلِما مَعَكُمْمر آن چيزى را كه با شماست يا آنكه مطابق كتاب توريت است در اصول دين پس به دو بگرويدمِنْ قَبْلِ أَنْ نَطْمِسَپيش از آنكه محو كنيموُجُوهاًرويها را يعنى صور آن را نيست سازيم تا اثر ابرو و چشم و بينى و لب و دهن برو نماندفَنَرُدَّهاپس بازگردانيم آن رويها راعَلى أَدْبارِهابر هيئات قفاهاى آن يعنى شكل رو را بر صورت پس سر مبدل سازيم يا اشياى مصوره را بر وجه چون انف و حاجب و عين محو كنيم و بر قفا مثبت سازيم تا روى ايشان بر قفا باشد و در تيسير آورده كه ايدى و ارجل و بطون و ظهور ايشان در مواضع خويش ثابت باشند و رويهاى ايشان بر پس سر بود و اين هيئتىست در غايت زشتى و رسوائىأَوْ نَلْعَنَهُمْيا برانيم ايشان را كه اصحاب وجوهاند از رحمت خود يا مسخ سازيمكَما لَعَنَّاهمچنانچه برانديم يا مسخ گردانيديمأَصْحابَ السَّبْتِياران روز شنبه را يعنى آنان كه از فرمان خدا سرپيچيدند و روز شنبه بصيد ماهى اشتغال كردندوَ كانَ أَمْرُ اللَّهِو هست فرمان خدا يا وعيد اومَفْعُولًابودنى و هرآئينه بخواهد بودإِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُبه درستى كه خدا نمىآمرزدأَنْ يُشْرَكَ بِهِآن را كه شرك آوردند به دو و شريك گيرند در عبادت اووَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَو بيامرزد آن گناهى را كه غير از شرك بودلِمَنْ يَشاءُمر آنكس را كه خواهد از روى تفضل و احسان نه بوسيلهء عبادت و عرفان شيخ امام زاهد رح فرمود كه مىآمرزد قبل العذاب هر كه خواهد و بعد العذاب جميع عصاة را خواهد آمرزيدوَ مَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِو هر كه شرك آرد به خدا و انباز گيرد به اوفَقَدِ افْتَرىپس به درستى كه افترا كرده باشد و بربافتهإِثْماً عَظِيماًدروغ بزرگ را كه بدان مستحق عذاب بزرگ گردد و چون بمضمون اين آيت كه شرك مغفور نيست يهود را كه عبدهء عجل و پرستندهء عزير ع بودند وعيدى و تهديدى عظيم حاصل شد از روى انكار درآمده گفتند ما مشرك نيستيم بلكه خود را از خواص بارگاه عزّت و مقربان حضرت مىدانيم پدران ما مالكان ممالك نبوت و سالكان مسالك فتوت بودهاند و ما بر منوال ايشان معزز و مكرميم حق سبحانه ستايشهاى ايشان را نه پسنديد و فرمودأَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَآيا نمىدانى يا نمىنگرى به ديدهء بصيرت بسوى آنان كه از روى مفاخرتيُزَكُّونَ أَنْفُسَهُمْمىستايند و ثنا مىگويند نفسهاى خود را به اين كه نحن ابناء اللّه و احباؤه يا به پاكيزگى و بىگناهى نسبت مىدهند چنانچه منقولست كه بحر بن عمر و نعمان بن عوفى و مرجب بن زيد اطفال خود را به حضرت رسالتپناه ص آوردند و گفتند اين كودكان را هيچ گناهى هست حضرت فرمود كه نى اينها بىگناهاناند ايشان سوگند ياد كردند به خداى موسى ع كه ما نيز در بىگناهى مثل ايشانيم زيرا كه گناهان شب ما را بروز درمىگذرانند و خطاهاى روز ما را به شب محو مىكنند حق تعالى فرمود كه تزكيه شما مر شما را اعتبارى نداردبَلِ اللَّهُبلكه خدايُزَكِّي مَنْ يَشاءُبه پاكى ياد كند يا بستايد هر كرا خواهد و مستحق آن داندوَ لا يُظْلَمُونَو آن گروه كه خود را به ناحق تزكيه مىكنند ستم رسيده نخواهند شد در عقاب و ثوابفَتِيلًابه مقدار آن رشته ضعيف كه در ميان دانهء خرما باشد يا به مقدار فتيله از وسخ كه در ميان دو انگشت پديد آيد مراد آنست كه عقوبت تزكيه خود خواهند كشيد و نقصان به پاداش و مكافات ايشان نخواهد رسيد .