70 / 18
و جمع مال نمود پس در آوند نگاهداشت ( 18 )
70 / 19
هر آئينه آدمى آفريده شده است ناشكيبنده ( 19 )
70 / 20
چون برسدش مصيبت اضطرابكننده ( 20 )
70 / 21
و چون برسدش رفاهيت بخل نماينده ( 21 )
70 / 22
مگر نمازگزاران ( 22 )
70 / 23
آنان كه ايشان بر نماز خويش هميشهباشندگانند ( 23 )
70 / 24
و آنان كه در اموال ايشان حصّه هست مقرر ( 24 )
70 / 25
براى سائل و بىمايه كمسؤال ( 25 )
70 / 26
و آنان كه باور مىدارند روز جزا را ( 26 )
70 / 27
و آنان كه ايشان از عذاب پروردگار خود ترسندگانند ( 27 )
70 / 28
هر آئينه عذاب پروردگار ايشان چنان است كه ازان ايمن نتوان شد ( 28 )
70 / 29
و آنان كه ايشان اندام نهانى خود را نگاهدارندگانند ( 29 )
شرح
وَ جَمَعَو جمع كرده است مال دنيا رافَأَوْعىپس در باردان كرده نگاه داشته و حق خداى تعالى ؟ ؟ ؟ كردهإِنَّ الْإِنْسانَبه درستى كه آدمىخُلِقَآفريده شده استهَلُوعاًحريص بر جمع مال فانى و بخيل از اداى حقوق ربانى در لباب از مقاتل نقل مىكند كه هلوع جانورى است در پس كوه قاف كه هر روز هفت صحرا را از گياه خالى مىكند يعنى همه حشايش آن را مىخورد و آب هفت دريا را مىآشامد و در گرما و سرما صبر ندارد و هر شب در انديشهء آن است كه فردا چه خواهم خورد پس حق سبحانه و تعالى آدمى را در بىصبرى و انديشهء روزى بدين تشبيه مىكند نظمجانورى را كه بجز آدمى است * معده چو پر شد سبب بىغمى استآدمى است آنكه بسيرى بود * بر سر سيرى غم روزى بودخورد همه عمر ز بيش و ز كم * روزى هر روزه ز خوان كرمو ز ره حرص و املش همچنان * هيچ غمى نيست بجز فكر نانإِذا مَسَّهُ الشَّرُّچون برسد او را ضررى مانند فقر و مرضجَزُوعاًجزعكننده باشد و فريادزنندهوَ إِذا مَسَّهُ الْخَيْرُو چون برسد او را نيكى مثل صحت و توانگرىمَنُوعاًمنعكننده باشد نفس خود را از طاعت و مال را از نفقه كردن در راه حق و همه آدميان برين منوال مخلوق شدهاندإِلَّا الْمُصَلِّينَمگر نمازگزارندگانالَّذِينَ هُمْآنان كه ايشانعَلى صَلاتِهِمْبر نماز خوددائِمُونَپيوستگانند يعنى به هيچ شغلى از ان باز نمانند و گفتهاند در وقت اداى صلاة ساكناند و چپ و راست التفات نمىنمايندوَ الَّذِينَ فِي أَمْوالِهِمْو آنان كه در مالهاى ايشانحَقٌّ مَعْلُومٌحقى است دانسته شده مثل زكات مقدّره و صدقات موظّفهلِلسَّائِلِبراى درويش خواهندهوَ الْمَحْرُومِو براى محتاجى كه نخواهدوَ الَّذِينَ يُصَدِّقُونَو آنان كه تصديق كردهاندبِيَوْمِ الدِّينِبوقوع روز جزا و نشانه تصديق قيامت اشتغال است بطاعات و عبادتوَ الَّذِينَ هُمْو آنان كه ايشانمِنْ عَذابِ رَبِّهِمْاز عذاب آفريدگار خويشمُشْفِقُونَترسانند و علامت ترس الهى اجتناب از مناهى و ملاهىإِنَّ عَذابَ رَبِّهِمْبه درستى كه عذاب پروردگار ايشانغَيْرُ مَأْمُونٍمأمون نيست يعنى از ان ايمن نتواند بود كه البته بعاصيان خواهد رسيدوَ الَّذِينَ هُمْو آنان كه ايشانلِفُرُوجِهِمْمر فرجهاى خود راحافِظُونَنگاهدارندگانند .