58 / 3
و آنان كه ظهار مىكنند با زنان خود باز رجوع مىكنند در مخالفت آنچه گفتند پس واجب است آزاد كردن بنده پيش از آنكه زن و مرد به يكديگر دست رسانند اين حكم پند داده مىشود شما را به آن و خدا به آنچه مىكنيد خبردارست ( 3 )
58 / 4
پس هر كه نيابد بنده را پس بر وى واجبست روزه دو ماه پى در پى پيش از آنكه هر دو به يكديگر دست رسانند پس هر كه نتواند اين را پس طعام دادن شصت فقير اين حكم براى آن است كه منقاد شويد به خدا و رسول او را و اين حدهاى مقرر كردهء خداست و كافران را عذاب درددهنده باشد ( 4 )
58 / 5
هر آئينه آنان كه مخالفت مىكنند با خدا و رسول او خوار كرده شد ايشان را چنان كه خوار كرده شد آنان كه پيش از ايشان بودند و هر آئينه فرودآورديم آيات واضح و كافران را عذاب خواركننده است ( 5 )
شرح
وَ الَّذِينَ يُظاهِرُونَو آنان كه مظاهره كنندمِنْ نِسائِهِمْاز زنان خودثُمَّ يَعُودُونَپس بازگردندلِما قالُوابنقض آنچه گفتهاند يعنى عزم كنند بر وطى آن بمذهب امام اعظم رحمة اللّه عليه يا امساك كنند مر زن خود را بر زوجيت در عقب ظهار اگرچه لحظه باشد يا امكان طلاق و اين قول امام شافعى رح است يا وطى كنند بمذهب امام مالك رح و نزديك وى عود بوطى باشد و بس و بر هر تقدير كفاره بايد داد بيان كفاره اينست كه چون كسى ظهار كند و عزم نمايد بر وطى او يا نگاه دارد بر زوجيت يا وطى كندفَتَحْرِيرُ رَقَبَةٍپس برو است آزاد كردن بنده خواه مؤمنه خواه ذميه خواه خرد و خواه بزرگ بقول امام اعظم رح و امام شافعى رح گويد رقبه مؤمنه آزاد بايد كردمِنْ قَبْلِ أَنْ يَتَمَاسَّاپيش از آنكه مظاهر و مظاهر عنها مس كنند يكديگر را و تمتع گيرند از هم و بعضى برانند كه مس كنايت از جماع است و جماع مظاهر عنها حرام بود قبل از كفارتذلِكُمْاين حكم به كفارت كه مأمور شديد به آنتُوعَظُونَ بِهِپند داده شويد به آن تا بازايستيد از تلفظ به چنين الفاظوَ اللَّهُ بِما تَعْمَلُونَو خدا بدانچه شما مىكنيدخَبِيرٌداناست و برو پوشيده نمىماندفَمَنْ لَمْ يَجِدْپس هر كه نيابد بنده يا بنده دارد و به خدمت او محتاج است يا او را ثمن بنده هست و به نفقه احتياج دارد نقل كند به روزه و اين قول امام شافعى رح است و امام مالك رح الزام اعتاق بنده مىكند و نزد امام اعظم رح اگر بنده دارد آزاد مىبايد كرد هر چند به خدمت او محتاج بود فاما اگر ثمن بنده دارد و به نفقه محتاج استفَصِيامُ شَهْرَيْنِ مُتَتابِعَيْنِپس برو است روزه دو ماه پىدرپى كه در ميان آن افطار نكند بىعذرى و اگر افطار كند باز از سر گيرد و اگر عذر دارد در ان خلاف است و اين روزه بايدمِنْ قَبْلِ أَنْ يَتَمَاسَّاپيش از آنكه به يكديگر رسند به مباشرتفَمَنْ لَمْ يَسْتَطِعْپس هر كه نتواند روزه داشتنفَإِطْعامُ سِتِّينَ مِسْكِيناًپس برو است طعام دادن شصت مسكين هر يكى را نيمصاع از گندم و صاعى از سائر حبوب غاذيه و بمذهب امام شافعى رح مدى از طعام بايد دادذلِكَاين بيان تمام مظاهر شد با اين احكام مقرر گشتلِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِتا تصديق كنيد مر خداى راوَ رَسُولِهِو پيغمبر وى را بقبول اوامر و نواهىوَ تِلْكَو اين حكم باحُدُودُ اللَّهِحدهاى خدا است كه از ان در نهتوان گشتوَ لِلْكافِرِينَو مر ناگرويدگان را كه فرمان قبول نكنندعَذابٌ أَلِيمٌعذاب دردناك استإِنَّ الَّذِينَبه درستى آنان كهيُحَادُّونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُمخالفت و دشمنى مىكنند با خدا و رسول او يعنى از حدود امر و نهى تجاوز مىنمايندكُبِتُواخوار و نگونسار كرده شوندكَما كُبِتَ الَّذِينَهمچنانكه ذليل و رسوا شدندمِنْ قَبْلِهِمْپيش از ايشان بودهاند از كفار گذشتهوَ قَدْ أَنْزَلْناو بتحقيق فرستاديم ماآياتٍ بَيِّناتٍآيتهاى روشن يعنى قرآن و معجزهاى دلالتكننده بر صدق حضرت پيغمبر صلى اللّه عليه و سلّموَ لِلْكافِرِينَو مر كافران راست بهر وقتى و زمانىعَذابٌ مُهِينٌعذاب خواركننده و رسواسازنده و گفتهاند مر ايشان را چنين عذابى در آخرت .