49 / 3
هر آئينه آنان كه پست مىكنند آواز خود را نزديك پيغمبر خدا آن جماعه آنانند كه آزموده است خدا دل ايشان را براى طهور تقوى ايشان راست آمرزش و مزد بزرگ ( 3 )
49 / 4
هر آئينه آنان كه آواز مىدهند ترا از پس حجرها اكثر فهم نمىكنند ( 4 )
49 / 5
و اگر ايشان صبر كردندى تا وقتى كه بيرون آئى بسوى ايشان بهتر بودى ايشان را و خدا آمرزگار مهربان است ( 5 )
شرح
إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَبه درستى كه آنان كه فرومىدارندأَصْواتَهُمْآوازهاى خود راعِنْدَ رَسُولِ اللَّهِنزديك رسول خداى و بادب و احترام و آواز نرم سخن مىگويندأُولئِكَآن گروهالَّذِينَ امْتَحَنَ اللَّهُآنانند كه امتحان كرده است خداىقُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوىدلهاى ايشان را براى قبول تقوى در كشف الاسرار فرموده كه پاكيزه كرده است حق سبحانه دلهاى ايشان را و آزمودن بمعنى پاك كردن است همچنان كه زر را در كوره اخلاص نهند تا غشها بسوزد و طلاى خالص بماند گويند كه اين زر آزموده است بيتدر كوزه امتحان گرم بگدازى * منّت دارم كه بىغشم مىسازىلَهُمْمر اين گروه پاكيزهدلان را استمَغْفِرَةٌآمرزش گناهانوَ أَجْرٌو مزدىعَظِيمٌبزرگ بيكران آوردهاند كه پيغمبر صلى اللّه عليه و سلّم سريّه فرستاد به حيّى از احياى بنى النضير و آن سريه اسيرى چند از ان به مدينه آوردند قومى از بنى تميم چون اقرع بن حابس و عطارد بن حاجب و زبرقان بن بدر و غير ايشان از پى اسيران خود به مدينه آمدند نزديك نيمروز بود كه حضرت پيغمبر صلى اللّه عليه و سلّم استراحت فرموده بودند ايشان بدر يك يك حجره از حجرات طاهره مىرفتند و نعره مىزدند كه اى محمد ص بدرآى تا مهم اسيران ما بسازى آخر آن حضرت صلى اللّه عليه و سلّم بيدار شده بيرون آمد و يكى را از ايشان حكم ساخت و آنكس حكم كرد كه نصفى اسيران را فدا گير و نصفى را آزاد كن آن حضرت ص هم خيال كرد آيت آمدإِنَّ الَّذِينَ يُنادُونَكَبه درستى آنان كه ندا مىكنند ترامِنْ وَراءِ الْحُجُراتِاز بيرون حجرها يا از پيش آنأَكْثَرُهُمْ لا يَعْقِلُونَبيشتر ايشان ذهن انسانيت ندارند و مراعات ادب نمىنمايندوَ لَوْ أَنَّهُمْو اگر ايشانصَبَرُواصبر كردندىحَتَّى تَخْرُجَتا بيرون آئى توإِلَيْهِمْبسوى ايشانلَكانَهر آئينه بودىخَيْراً لَهُمْبهتر مر ايشان را چه تمام اسيران را آزاد مىكردىوَ اللَّهُ غَفُورٌو خدا آمرزنده است كسى را كه توبه كند از بىادبىرَحِيمٌمهربانست بر اهل آداب كه تعظيم سيد اولى الالباب مىكنند چه ادب جاذب رحمت است و حرمت جالب نعمت بيتسرمايه ادب به كف آور كه اين متاع * آن را كه هست ابد آيدش بدستآوردهاند كه حضرت رسالتپناه ص در سال نهم از هجرت وليد بن عقبه را به بنى المصطلق فرستاد تا صدقات ايشان را فراگيرد و ميان ايشان و وليد در جاهليت خونى واقعه بوده چون خبر آمدن وليد شنيدند از سر عداوت ديرينه درگذشتند و طرح محبتى مجدّد انداختند مردم بسيار از روى تعظيم و اجلال باستقبال وى بيرون آمدند او پنداشت كه به مقاتله او مىآيند فرار نموده نزد پيغمبر صلى اللّه عليه و سلّم آمد و بعرض رسانيد كه بنى المصطلق مرتد شدهاند و قصد قتل من كردند و از دادن زكات ابا نمودند آن حضرت ص خالد بن وليد رض را با جمعى بر سر ايشان فرستاد فرمود كه احتياط تمام در كار ايشان بجاى آور و تعجيل منماى خالد رض برفت و كسى را به ميان ايشان روانه كرد تا تجسس احوال نمايد آنكس ديد كه بانگ نماز مىگويند و نماز با جماعت مىگذارند و اشعار اسلام از ايشان ظاهرست باز آمده با خالد رض گفت و خالد رض بعرض حضرت پناه صلى اللّه عليه و سلّم رسانيد آيت آمد كه .