41 / 35
و قرين كرده نمىشود به اين خصلت مگر آنان كه صبر كردند و قرين كرده نمىشود به اين خصلت مگر صاحب نصيب بزرگ ( 35 )
41 / 36
و اگر بازگرداند ترا وسوسه بازگرداننده از جانب شيطان پس پناه طلب كن به خدا هر آئينه خدا همونست شنوا دانا ( 36 )
41 / 37
و از نشانهاى او است شب و روز و آفتاب و ماه سجده نكنيد آفتاب را و نه ماه را و سجده كنيد خدائ را كه آفريد اين چيزها را اگر او را فقط عبادت مىكنيد ( 37 )
41 / 38
پس اگر تكبّر كنند كافران چه باك پس آنان كه نزديك پروردگار تواند به پاكى ياد مىكنند او را شب و روز و ايشان مانده نمىشوند ( 38 )
شرح
وَ ما يُلَقَّاهاو نهدهند اين خصلت كه مقابله بدى است به نيكىإِلَّا الَّذِينَ صَبَرُوامگر آنان را كه صبر كنند بر مكاره و نفس را از انتقام بازدارندوَ ما يُلَقَّاهاو عطا نكنند اين عادت و صفتإِلَّا ذُو حَظٍّ عَظِيمٍمگر خداوند بهره بزرگ را يعنى آنان را كه نصيبى تمام دارند از ايمان يا از كمال نفس يا از خير يا از اخلاق حسنه و گويند حظ عظيم بهشت استوَ إِمَّا يَنْزَغَنَّكَو اگر برسد به تومِنَ الشَّيْطانِاز ديونَزْغٌوسوسه به تباهى يعنى اگر وسوسه شيطانى خواهد كه بناى اين صفت كه مذكور شد بكند و درهم شكندفَاسْتَعِذْ بِاللَّهِپناه جوى به خداى از شر اوإِنَّهُبه درستى كه خداىهُوَ السَّمِيعُاوست شنوا مر استعاذه تراالْعَلِيمُدانا است به نيت تووَ مِنْ آياتِهِو از نشانهاى قدرت الهىاللَّيْلُ وَ النَّهارُشب است و روز كه متعاقب يكديگراند روز به جهت آرائش و شب براى آسايش -وَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُو ديگر آفتاب و مهتاب كه بسيرى مقدّر و اندازه مقرر مىروند و مىآيندلا تَسْجُدُواسجده مكنيدلِلشَّمْسِمر آفتاب راوَ لا لِلْقَمَرِو ماه را كه ايشان مخلوقند مانند شماوَ اسْجُدُوا لِلَّهِو سجده كنيد مر خداى راالَّذِي خَلَقَهُنَّآن خداى كه بيافريد شب و روز و مهر و ماه راإِنْ كُنْتُمْاگر هستيد شما كه از روى يگانگىإِيَّاهُ تَعْبُدُونَمر او را مىپرستيد چه سجود اخص عبادت است و آن خالق را بايد نه مخلوق را و امام شافعى رح درين محل سجده مىكند تا سجده مقترن بامر باشد و اين روايت مروى است از عبد اللّه بن مسعود رض رضى اللّه عنهفَإِنِ اسْتَكْبَرُواپس اگر سركشى كنند از سجده كردن خداى را از ان چه زيانفَالَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَپس آنان كه نزديك پروردگار تواند از فرشتگانيُسَبِّحُونَ لَهُنماز مىگذارند براى او يا تسبيح مىگويند مر او را و مىستايندبِاللَّيْلِ وَ النَّهارِبه شب و روز يعنى پيوسته به طاعت او مشغولاندوَ هُمْ لا يَسْأَمُونَو ايشان ملول نمىشوند از كثرت عبادت و بسيارى ستايش و پرستش و امام اعظم رحمه اللّه اينجا سجده مىكند چه سخن سجده به اينجا تمام شد و اين روايت ابن عباس رض و ابن عمر رض است اين سجده يازدهم است باتفاق علماء از سجدات قرآنى و حضرت شيخ قدس سره در فتوحات اين را سجده اختيار گفته و فرموده كه اگر در آخر آيت اولى سجده كنند سجده شرط باشد چه مقارن است بقوله تعالى ان كنتم ايّاه تعبدون و اگر بعد از آيت دوم بسجود روند سجده نشاط و محبت بود چه مقرون است بدين كلمات كه و هم لا يسأمون .