41 / 23
و اين گمان شما كه بغلط انديشه كرديد در حق پروردگار خويش هلاك كرد شما را پس زيانكار گشتيد ( 23 )
41 / 24
پس اگر صبر كنند پس چه امكان آتش جاى ايشان است و اگر عفو طلبند پس نيستند ايشان عفو كرده شده ( 24 )
41 / 25
و بر گماشتيم براى ايشان همنشينان پس آراسته كردند آن هم نشينان براى ايشان آنچه پيش روى ايشان است و آنچه پس پشت ايشان است و ثابت شد بر ايشان وعدهء عذاب داخل شده در امتانى كه پيش از ايشان گذشتهاند از جن و آدميان هر آئينه ايشان زيانكار بودند ( 25 )
41 / 26
و گفتند كافران مشنويد اين قرآن را و سخن بيهوده گوئيد در اثناى خواندن آن بود كه شما غالب شويد ( 26 )
شرح
وَ ذلِكُمْو اين ظن شماظَنُّكُمُ الَّذِيظنى كه در دنياظَنَنْتُمْگمان مىبرديدبِرَبِّكُمْبه خداى شما كه اعمال نهان ما را نمىداندأَرْداكُمْهلاك كرد شما را در آخرتفَأَصْبَحْتُمْ مِنَ الْخاسِرِينَپس گشتيد از زيانزدگانفَإِنْ يَصْبِرُواپس اگر كفار شكيبائى نمايند و اگر جزع كنندفَالنَّارُپس آتش دوزخمَثْوىً لَهُمْقرارگاه است مر ايشان راوَ إِنْ يَسْتَعْتِبُواو اگر خوشنودى حق سبحانه مىجويندفَما هُمْپس نيستند ايشانمِنَ الْمُعْتَبِينَاز اجابتكردهشدگان در طلب خوشنودىوَ قَيَّضْناو برانگيختيملَهُمْبراى مشركانقُرَناءَهمنشينان از شياطين و بديشان مسلط كرديمفَزَيَّنُوا لَهُمْپس بياراستند ديوان براى ايشانما بَيْنَ أَيْدِيهِمْآنچه در پيش ايشان است از زينت دنيا و متابعت نفس و هوا تا در طلب آن ايستادندوَ ما خَلْفَهُمْو آنچه از پس ايشان است از امور اخروى و وعد و وعيد تا آن را منكر شدندوَ حَقَّ عَلَيْهِمُ الْقَوْلُو واجب گشت بر ايشان سخن يعنى كلمه عذابفِي أُمَمٍ قَدْ خَلَتْبا امتان ديگر كه گذشتهاندمِنْ قَبْلِهِمْپيش از ايشانمِنَ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِاز ديوان و از آدميان كه همين عملها كرده بودند يعنى چنانچه امم مكذب را استحقاق عذاب بود اين گروه نيز سزاوار عذاباند در كشف الاسرار آورده كه حق سبحانه چون به بنده خيرى خواهد او را قرينى نيكو و همنشينى صالح كرامت كند تا در طاعت معين وى باشد و چون به بنده بدى خواهد او را به رفيقى بد و مصاحبى فاجر مبتلا كند تا بر مخالفت حق او را تحريص نمايد چنانچه شياطين را همنشين ايشان ساخت و مستحق عذاب گشتندإِنَّهُمْبه درستى كه كافرانكانُوا خاسِرِينَهستند زيانزدگان در هر دو سرا بيتز نقد معرفت امروز مفلس * ز سود آخرت فردا تهى دستآوردهاند كه كفار قريش يكديگر را وصيت مىكردند كه چون محمد ص را بينيد كه قرآن مىخواند او را به نوعى تشويش دهيد كه غلط كند پس چون حضرت رسالتپناه صلّى اللّه عليه و سلّم قرآن خواندى جمعى در مقام تعرض آمده آوازها برداشته سخنان بيهوده گفتندى و صفير زنان دست بر هم كوفتندى و شعرهاى ناخوش خواندندى اين آيت نازل شد كهوَ قالَ الَّذِينَ كَفَرُواو گفتند آنان كه نگرويدند يعنى مشركان عرب مر يكديگر را گفتندلا تَسْمَعُوامشنويد و گوش مداريدلِهذَا الْقُرْآنِمر شنيدن اين قرآن را كه محمد ص مىخواندوَ الْغَوْا فِيهِو سخنان لغو و حشو را فگنيد در ان يا فرياد كنيد در پيش روى اولَعَلَّكُمْ تَغْلِبُونَشايد كه شما غلبه كنيد بر تلاوت او و او از خواندن بازايستد .