اهلبيت پيامبر صلى الله عليه و آله ( على ، فاطمهء زهرا ، حسن و حسين عليهم السلام ) نازل شده است .
دقت در آيات سورهء « دهر » نشان مىدهد كه خداوند چگونه از اين سخاوتمندان ايثارگر مدح و ستايش كرده و عمل آنها را ستوده و بالاترين پاداش را براى آنها قرار داده است . در يك جا از آنها به عنوان « ابرار » و در جاى ديگر از آنها به عنوان « عباد اللّه » ( بندگان خاص خدا ) ياد كرده است .
* * * در سوّمين آيه ، تشويق بى نظيرى نسبت به انفاق كنندگان سخاوتمند ديده مىشود . با تعابيرى كه در آيات انفاق بى نظير است ، مىفرمايد : « كسانى كه اموال خود را در راه خدا انفاق مىكنند ، همانند بذرى است كه هفت خوشه بروياند و در هر خوشه نيز يكصد دانه باشد و خداوند آن را براى هر كسى بخواهد ( و شايسته بداند ) دو يا چند برابر مىكند و خداوند توانا و داناست ؛ مَثَلُ الَّذينَ يُنفِقُونَ امْوالَهُم في سَبيلِ اللهِ كَمَثلِ حَبَّةٍ انْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ في كُل سُنْبُلَةٍ مِأَةٌ حَبَّةٍ وَ اللّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ وَ اللّهُ واسعٌ عليمٌ » . « 1 »
اگر آيه را بر خلاف ظاهر آن تفسير نكنيم و حذف و تقدير نيز قايل نشويم ؛ آيه دلالت بر اين دارد كه رشد و نمو بىنظير در روح و جان انفاق كنندگان نيكوكار صورت مىگيرد . اموال آنها بر اثر انفاق چندين برابر شده و خودشان نيز در پرتو سخاوت ، مدارج كمال را به سرعت مىپيمايند و حتى گامهاى كوچك در اين راه آثار عظيم دارد .
به اين ترتيب انفاق علاوه بر اينكه مايهء رشد بشرى است ، مايهء رشد و تكامل اخلاقى و معنوى خود انسان نيز هست .
در روايت آمده است كه امام سجّاد عليه السلام ، هر گاه كه چيزى به سائلى مىبخشيد ، دست سائل را نيز مىبوسيد ؛ عدهاى علت اين كار را از حضرت جويا شدند . حضرت عليه السلام در جواب فرمودند : « لِانَّها تَقَعُ في يَدِاللّهِ قَبْلَ يَدِ العَبدِ ؛ اين به خاطر آن است كه ( اين بخشش ) پيش از آن كه به دست بنده قرار گيرد ، به دست خدا مىرسد » . « 2 »
* * *
هامش
( 1 ) - بقره ، 261 .
( 2 ) - بحار الانوار ، جلد 93 ، صفحهء 129 .