لايَجِدُونَ في صُدُورِهِم حَاجَةً مِمّا اوتُوا وَ يُؤثِرُونَ عَلَى انْفُسِهِمْ وَ لَوكْانَ بِهِم خَصَاصَةٌ . . . » . « 1 »
به گفتهء بعضى از مفسران معروف : « در تاريخ بشريت ، چنين استقبالى سابقه نداشته است كه گروهى غريب در شهرى وارد شوند و مؤمنان آن شهر چنان استقبالى از آنان كنند كه حتى آنها را بر خويش مقدم شمرند و حاضر باشند تمام زندگى خود را با آنان تقسيم نمايند ؛ حتى در بعضى از روايات وارد شده است كه عدد مهاجران نسبت به داوطلبان پذيرايى از آنها كم بود به همين دليل ، گاه در ميان دو و يا چند نفر ، بر سر افتخار ميزبانى مهاجران ، اختلاف پيدا مىشد كه براى حل آن به قرعه متوسل شدند » . « 2 »
به هر حال ، خداوند اين محبّت و بلند نظرى و ايثار و سخاوت را كه از ويژگيهاى انصار بود ، مىستايد .
* * * در دوّمين آيه مورد بحث ، سخن از بزرگوارانى است كه غذاى خود را در حالى كه شديداً به آن نياز داشتند به مسكين و يتيم و اسير دادند ، بدون اين كه هيچ انتظار پاداش و تشكرى داشته باشند ؛ « وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلَى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَ يَتِيماً وَ اسِيراً * انَّما نُطْعِمُكُم لِوَجْهِ اللّهِ لانُريدُ مِنْكُم جَزاءً و لاشُكوراً » « 3 »
روايات فراوانى از طرق شيعه و سنى ، حكايت از اين دارد كه آيات 8 و 9 سورهء « دهر » در فضيلت اهلبيت عليهم السلام نازل شده است . « مرحوم علامه امينى » در « الغدير » 34 نفر از علماى معروف اهل سنت را نام مىبرد كه اين حديث را در كتابهاى خود آوردهاند ( با ذكر نام كتاب و صفحهء آن ) . « 4 »
بنابراين حديث مزبور در ميان اهل سنت مشهور ، بلكه متواتر است و علماى شيعه اتفاق نظر دارند كه همهء سورهء « دهر » يا بخش قابل ملاحظهاى از آيات آن ، دربارهء
هامش
( 1 ) - حشر ، 9 .
( 2 ) - فى ظلال ، جلد 7 ( ذيل آيه ) .
( 3 ) - دهر ، 8 و 9 .
( 4 ) - الغدير ، جلد 3 ، صفحهء 107 به بعد . احقاق الحق ، جلد 3 ، صفحهء 157 تا 171 ( در اين كتاب حديث مزبور از 36 نفر از دانشمندان اهل سنت با بيان مأخذ حديث ذكر شده است ) .