3 - كسانى كه اموال خود را در راه خدا « انفاق » مىكنند ؛ همانند بذرى هستند كه هفت خوشه بروياند كه در هر خوشه يكصد دانه باشد و خداوند آن را براى هركس بخواهد ( و شايستگى داشته باشد ) ، دو يا چند برابر مىكند و خدا ( از نظر قدرت و رحمت ) وسيع و ( به همه چيز ) داناست .
4 - آنها كه اموال خود را شب و روز پنهان و آشكار انفاق مىكنند ، مزدشان نزد پروردگارشان است ، نه ترسى بر آنهاست و نه غمگين مىشوند .
5 - هرگز به ( حقيقت ) نيكوكارى نمىرسيد ! مگر اين كه از آنچه دوست مىداريد ( در راه خدا ) انفاق كنيد و آنچه انفاق مىكنيد ، خداوند از آن آگاه است .
6 - ( پرهيزكاران ) كسانى هستند كه به غيب ( آنچه از حس پوشيده و پنهان است ) ايمان مىآورند و نماز را برپا مىدارند و از تمام نعمتها و مواهبى كه به آنان روزى دادهايم ، انفاق مىكنند .
7 - هرگز دستت را بر گردنت زنجير مكن ( و ترك انفاق و بخشش منما ) و بيش از حد نيز دست خود را مگشا تا مورد سرزنش قرار گيرى و از كار فرو مانى .
* * *
تفسير و جمعبندى چهرهء سخاوتندان در قرآن
در نخستين آيهء مورد بحث ، سخن از گروهى از سخاوتمندان انصار مدينه است كه با آغوش باز از مهاجرانى كه خانه و كسب و كارى نداشتند ، استقبال كردند و آنها را بر خودشان مقدم داشتند و حتى گفتند : « ما اموال و خانههايمان را با آنها تقسيم مىكنيم و چشم داشتى به غنائم جنگى نيز نداريم » .
قرآن دربارهء آنها در آيه فوق مىگويد : « آنها كسانى را كه به سويشان هجرت مىكنند ، دوست دارند و در درون دل نيازى نسبت به آنچه به مهاجران داده شده ، احساس نمىكنند و آنها را بر خود مقدم مىدارند ؛ هر چند شديداً فقير باشند ؛ . . . يُحِبُّونَ مَن هَاجَرَ الَيْهِم وَ