و در زمين فساد كردند و سرانجام گرفتار شديدترين عذاب الهى شدند ، فرعون و هامان در ميان امواج نيل كه سرمايهء اصلى قدرت آنها بود ، نابود شدند و قارون با گنجهايش در زمين فرو رفت .
* * * در هفتمين آيه سخن از قوم عيسى بن مريم عليه السلام است و تفاوت ميان آنها و قوم يهود را بيان مىكند ، مىفرمايد : « به يقين يهود و مشركان را دشمنترين مردم نسبت به مؤمنان خواهى يافت و نزديكترين آنها را از نظر دوستى و محبّت به مؤمنان كسانى مىيابى كه مىگويند ما نصرانى هستيم » ، ( لَتَجِدَنَّ اشَدَّ النّاسِ عَدَاوَةً لِلَّذينَ آمَنُوا الْيَهُودَ وَالَّذِينَ اشْرَكُوا وَ لَتَجِدَنَّ اقْرَبَهُمْ مَوَدَّةً لِلَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ قَالُوا انَّا نَصَارى ذَلِكَ بِانَّ مِنْهُمْ قِسِّيسِينَ وَ رُهْبَاناً وَ انَّهُمْ لَايَسْتَكْبِرُونَ ) . « 1 »
سپس به دليل و علّت اين تفاوت اشاره كرده ، مىفرمايد : « اين به خاطر آن است كه در ميان آنها ( مسيحيان ) افرادى دانشمند و تارك دنيا ، هستند و آنان تكبّر نمىورزند » ، ( ذَلِكَ بِانَّ مِنْهُمْ قِسِّيسِينَ وَ رُهْبَاناً وَ انَّهُمْ لَايَسْتَكْبِرُونَ )
از اين تعبير به خوبى روشن مىشود كه يكى از عوامل اصلى عداوت يهود نسبت به اهل ايمان تكبّر و استكبار آنان بود ، در حالى كه يكى از دلايل محبّت گروهى از نصارى نسبت به اهل ايمان عدم استكبار آنها بود .
افراد مستكبر خواهان اين هستند كه ديگران در مقابل آنها ذليل و حقير و فقير و ناتوان باشند ، به همين دليل اگر آنان از نعمتى برخوردار شوند به عداوت و ستيز با آنان برمىخيزند ، آرى « استكبار » سبب « حسد » و « كينه » و « عداوت » مىشود .
درست است كه اين سخن در بارهء همهء نصارى نيست بلكه بيشتر ناظر به نجاشى و قوم او در حبشه است كه از مسلمانان مهاجر استقبال كردند و به توطئهها و وسوسههاى نمايندگان قريش بر ضد آنان وقعى ننهادند و همين امر سبب شد كه مسلمانان پناهگاهى مطمئن در سرزمين حبشه براى خود يافتند و خود را از شرّ مشركان قريش كه سخت كينهتوز بودند حفظ كردند ، ولى به هر حال اين آيه نشان مىدهد كه استكبار خمير مايهء
هامش
( 1 ) - مائده ، 82 .