و در آن وقت حبيب بن عمّار علمدار در پاى منبر آن حضرت بود .
برخاست و عرض كرد :
من از محبّان شمايم .
حضرت فرمود كه : بپرهيز كه علمدار باشى ، امّا يقين مىدانم كه علمدار خواهى بود و از اين در داخل خواهى شد - و اشاره به باب الفيل كرد - . » « 105 »
پس در وقتى كه « ابن زياد » ، « عمر سعد » را به مقاتلهء حضرت سيد الشهداء ( ع ) فرستاد ، « عمر سعد » جمعى از لشكر را پيش فرستاد و « خالد بن عرفطه » را سركرده ايشان كرد و حبيب بن عمّار علمدار او بود .
هامش
نتوان از خدا سلب كرد و خداوند كه فرموده :« فَلا يُظْهِرُ عَلى غَيْبِهِ أَحَداً * إِلَّا مَنِ ارْتَضى مِنْ رَسُولٍ . . . »استثناء قطعا تحقق پيدا نموده و علم غيب را به برگزيدگان خويش ارزانى داشته است و امام ( ع ) هم در تمام اوصاف و كمالات مثل پيغمبر ( ص ) است ، پس علم غيب را خداوند بوسيلهء پيغمبر ( ص ) به امام ( ع ) نيز تعليم فرموده است . اين حاصل آنچه از آيات و اخبار فهميده مىشود مىباشد و بايد به همين قدر معتقد شد و به حرف ياوهگويان گوش نداده و از آنها بايد اعراض نمود ، زيرا آنها غير از اينكه مىخواهند در اذهان ايجاد شبهه كنند منظور ديگرى ندارند و : « يؤمنون ببعض الكتاب و يكفرون ببعض » .
( 105 ) . بعد از مشاهده مردم قضيهء ثعبان ( اژدها ) را در مسجد كوفه چنانچه مصنف ( ره ) مختصر اشاره به آن فرمود نام آن درب مسجد كه اژدها از آن وارد شده بود و اين كرامت و خارق العادهء عجيب را مردم با چشم خودشان ديده بودند بنام « باب ثعبان » مشهور شد و نام آن « درب » كه در زبانها مىگشت ، قضيهء اژدها به ياد مردم مىافتاد و بنى اميه براى اينكه بتوانند به آن كرامت امام - عليه السلام - پردهپوشى نمايند در طرفين آن درب فيل نگاه داشتند و آن باب را بنام « باب الفيل » شهرت دادند كه آن قضيهء عجيبه از يادها فراموش شود ، و خوب بود مصنّف ( ره ) بفرمايد : « و اشاره به باب ثعبان كرد چون آن زمان هنوز به باب الفيل مشهور نشده بود » ، ولى گويا تبعيت از بعض كتابها كرده است .
و آية اللّه علامه ( ره ) به موضوع فيل نگاه داشتن بنى اميه در آن درب مسجد و تغيير دادن بنام « باب ثعبان » در كتاب « منهاج الكرامة » تصريح فرموده است ، رجوع شود به صفحهء 83 ، ط تبريز ؛ و قوشچى نيز در « شرح تجريد » به قضيهء ثعبان تصريح كرده ، ص 405 ، ط تبريز ؛ و در كتب زيادى از مؤلفات فريقين آن قضيه نقل شده است .