علماى اهل سنّت در كتاب خود نقل كردهاند . و در « ليلة الهرير » « 69 » در ميان دو صف سجّاده از براى او گسترانيده بودند و او مشغول عبادت بود و تير از چپ و راست او مىآمد و با وجود اين در كمال خضوع و خشوع متوجّه عبادت بود و در آن شب پانصد تكبير از آن حضرت شنيده شد كه به هر تكبير دو ركعت نافله كرد و يك كافر را كشت .
و بالجمله اختيار كثرت عبادت به حدّى نيست كه كسى از كفّار و منافقين تواند انكار اين معنى را بكند . و اطاعت او از براى حضرت رسول ( ص ) به حدّى بود كه جان خود را فداى او كرد . در خوابگاه او خوابيد و خدا به او بر ملائكه فخر كرد و آيهاى در اين باب نازل شد ، « 70 » همچنانكه علماى اهل سنّت به اين معترفند .
هامش
الفارسى و ابى ذر و من جرى مجراهم ممن شهد رسول الله ( ص ) و امير المؤمنين ( ع ) و سمع منهما و هو من الاصول التى ترجع الشيعة اليها و تعول عليها . . . »
و در همين كتاب سليم است كه گويد :
« فالقوا فى عنقه حبلا و حالت بينهم و بينه فاطمة ( ع ) عند باب البيت فضربها قنفذ الملعون بالسوط فماتت حين ماتت و ان فى عضدها كمثل الدملج من ضربته لعنه اللّه . . . »
ص 68 ، ط نجف ؛ و نيز رجوع شود به ص / 199 و 200 .
و در ص 72 گويد :
« فنادى على « ع » قبل ان يبايع و الحبل فى عنقه يا بن ام ان القوم . . . »
و سزاوار است كه انسان آن كتاب شريف را از اول تا آخر مطالعه نموده و صبر و ثبات امير المؤمنين ( ع ) را بداند و بر مظلوميت آن حضرت بنالد .
و نيز رجوع شود به « غاية المرام » ، ص 553 - 557 ؛ و رجوع شود به كتاب « الامامة و السياسة » ، ابن قتيبه ؛ و كتاب « عقد الفريد » ؛ و « شافى » سيد علم الهدى ( ره ) ؛ و « دلائل الصدق » مظفر ( ره ) .
( 69 ) . « هرير » بر وزن « فعيل »
( 70 ) . آيهء شريفه عبارت از اين آيهء مباركه است كه خداوند مىفرمايد :« وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغاءَ مَرْضاتِ اللَّهِ وَ اللَّهُ رَؤُفٌ بِالْعِبادِ » .[ البقرة 2 / 207 ] .
كسى در اسلام در اين منقبت و فضيلت نمىتواند با امير المؤمنين ( ع ) برابرى كند و از