ذهن او زايل نشوند . و اين معنى از براى آن حضرت ثابت بود به دو جهت :
اوّل - اينكه جناب پيغمبر ( ص ) در شأن او فرمودند كه :
« تو مىشنوى آنچه را كه من مىشنوم و مىبينى آنچه را كه من مىبينم مگر اينكه تو نبىّ نيستى . « 47 » »
هامش
و دربارهء علم پيغمبر و امام ( ع ) رجوع شود به كتاب « علم امام ( ع ) » علامه آقا شيخ محمد حسين مظفر نجفى ( ره ) ، ط نجف ؛ و كتاب « معارف السلمانى » تأليف سيد علامهء كبير آقاى حاج سيد عبد الحسين شيرازى ( ره ) ، ط تهران ؛ و ترجمهء كتاب « علم امام ( ع ) » مرحوم مظفر به فارسى ، ترجمهء آقاى آصفى ، ط تبريز ؛ و « بحثى كوتاه دربارهء علم امام ( ع ) » تأليف آقاى علامهء طباطبائى ( دام بقائه ) ط قم ، در ص 4 ، مىفرمايد :
« امام « ع » به حقائق جهان هستى ، در هر گونه شرايطى وجود داشته باشند به اذن خدا واقف است ، اعم از آنها كه تحت حسّ قرار دارند و آنها كه بيرون از دائرهء حس مىباشند مانند : موجودات آسمانى و حوادث گذشته و وقائع آينده . »
و بعد اين مطلب را از راه دليل نقلى و عقلى اثبات فرموده و گويد :
« از راه نقل روايات متواتره ايست كه در جوامع حديث شيعه مانند « كافى » و « بصائر » و « كتب صدوق » و كتاب « بحار » و غير آنها ضبط شده به موجب اين روايات كه به حدّ و حصر نمىآيد ، امام ( ع ) از راه موهبت الهى ، نه از راه اكتساب ، به همه چيز واقف و از همه چيز آگاه است و هر چه را بخواهد به اذن خدا به ادنى توجّهى مىداند . و از راه عقلى براهينى است كه به موجب آنها امام « ع » به حسب مقام نورانيّت خود ، كاملترين انسان عهد خود و مظهر تمام اسماء و صفات خدائى و بالفعل به همه چيز عالم و به هر واقعهء شخصى آشناست و به حسب وجود عنصرى خود به هر سوى توجه كند ، براى وى حقائق روشن مىشود . »
( 47 ) . به اين فرمايش رسول اللّه - صلّى اللّه عليه و آله و سلّم - خود امير المؤمنين ( ع ) در خطبهء « قاصعه » كه در « نهج البلاغه » مذكور است تصريح فرموده و مىفرمايد :
« در موقع نزول وحى به رسول اللّه ( ص ) رنهء ( نالهء مخصوص ) شيطان را شنيدم و عرض كردم :
يا رسول اللّه ! اين صداى چيست ؟
فرمود : اين شيطانست ، مأيوس شد از عبادت كردن به او : انّك تسمع ما اسمع و ترى ما أرى الّا انّك لست بنبىّ و لكنّك لوزير . »