فصل چهارم در اثبات نبوّت حضرت خاتم النّبيّين و سيّد المرسلين محمد بن عبد الله بن عبد المطلب صلوات اللّه عليه و على اولاده الطّاهرين
بدان كه دليل بر نبوّت آن حضرت بسيار است و ما در اين رساله به چند دليلى كه امتن ادلّه هست اكتفا مىكنيم :
دليل اوّل - معجزات و خوارق عاداتى است كه از آن حضرت ظاهر شده است و معجزات آن حضرت نسبت به امثال ما جماعت محرومين از زمان حضور او ، بر دو قسم است :
قسم اوّل : معجزهاى كه حال مشاهده مىكنيم كه عبارت از « قرآن » است . و معجزه بودن قرآن از وجوه متعدّده است كه بعضى از آنها معلوم خواص مىتواند شد ، امّا معلوم بر عوام نمىتواند شد و بعض ديگر بر خواص و عوام هر دو معلوم مىتواند شد .
[ الف ] امّا وجوهى كه بر خواص مىتواند معلوم شود سه چيز است :
وجه اوّل - فصاحت و بلاغت ؛ و توضيح اين آنست كه اگر كسى در علم فصاحت و بلاغت مهارتى داشته باشد ، مىداند كه اين قسم از فصاحت و اين نحو از بلاغت و اين اسلوب غريب و اين نظم عجيب ، در قوّهء فصحاء عالم و در عهدهء بلغاء بنى آدم نيست .