و لهذا مىگويند نماز در پشت سر هر فاسق و فاجر جايز است و با وجود مرتضى على معصوم و مطهر ، امامت ابى بكر چهل سال بتپرست و پنجاهساله شارب الخمر نزد ايشان صحيح است بلكه نماز در پى او درستتر است و با وجود امام حسن معصوم و امام حسين مظلوم كه حق تعالى به طهارت ايشان گواهى داده و آيه در عصمت و پاكى ايشان فرستاده ، نماز در پى سر معاويه و يزيد صحيح است بلكه اصح !
و مىگويند كه پيغمبر خدا فرموده كه « صلّوا خلف كل برّ و فاجر » « 1 » و هرگاه گناهى و خطائى كه امام و پيشوا خود مرتكب آن شود نقصى در امامت و خلافت او نداشته باشد اگر مادر يا دختر يا جدّ يا خواهر گناهى كرده باشند يا خطائى از ايشان سر زده باشد - عمدا يا سهوا يا علانية - به امامت و پيشوائى او چه نقصان دارد و به نفس ناطقهاش چه زيان مىرسد ، مىبايد كه كار رياست و حكومت را به رونق و رواج تواند داشت و امت را از خود راضى تواند كرد .
علماى انساب و سير كه يكى از ايشان على بن هشام قمى است از يحيى بن محبوب از ابن زيّات از صادق عليه السّلام و يكى محمد بن شهر آشوب مازندرانى « 2 » از چندين طريق ، ايشان و غير او نيز از خاص و عام در بيان نسب عمر نوشتهاند كه عبد المطلب كنيزكى داشت حبشى صهّاك نام كه بعضى از شتران او را به صحرا مىچرانيد ، روزى غلامى نفيل نام در چراگاه با او نزديكى كرده حبشيه از او حامله شد و در همان وادى پسرى از او متولد شد او را « خطّاب » نام نهاده سر به قعر صحرا آورد و آن پسر را غمخوارى به هم رسيده او را از شير شتر پرورش داد و چون او بزرگ شده به سر حد بلوغ رسيد ، به حسب اتفاق نظرش بر سرين مادر افتاد شفقت مادرى و فرزندى سبب شد مادر را خدمتى بسزا رسانيد و آن ام غيلان بيابان عصيان
هامش
( 1 ) . شرح عقايد نسفى ( تفتازانى ) ص 240 .
( 2 ) . الصراط المستقيم علامه بياضى ( وفات : 877 ه . ق ) در جلد 3 / 28 به اختصار آورده است .