الظَّالِمِينَ
« 1 » است ، چه غاصب و ظالم بود و حق اهل بيت رسول را به ناحق صاحبى نمود ؛ و يكى آيهء
وَ يَقُولُ الْأَشْهادُ هؤُلاءِ الَّذِينَ كَذَبُوا عَلى رَبِّهِمْ أَلا لَعْنَةُ اللَّهِ عَلَى الظَّالِمِينَ
« 2 » است چه او مفترى و كاذب بود به دعوى امامت و خلافت ؛ و يكى آيهء
أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ
« 3 » است ، چه يقين است كه درين آيهء وافى هدايه « اولى الامر » امير المؤمنين عليه السّلام است ، چه « اولى الامر » عطف است بر اللّه و رسول ، پس چنانچه اطاعت خدا و رسول واجب است ، اطاعت او نيز واجب باشد و كسى كه خلافت او را تمكين نكند و خلاف او كند و از فرمان او سر بپيچد كافر و مستحق لعنت است و معاويه خلاف على عليه السّلام ورزيد و به آن هم اكتفا ننموده با آن جناب جنگها كرد پس ملعون و كافر و مستحق دورى از رحمت الهى باشد ؛ و يكى آنكه حق تعالى فرموده كه
زُيِّنَ لِفِرْعَوْنَ سُوءُ عَمَلِهِ وَ صُدَّ عَنِ السَّبِيلِ
« 4 » .
و جاى ديگر فرموده
وَ أَضَلَّ فِرْعَوْنُ قَوْمَهُ وَ ما هَدى
« 5 » و چنانچه فرعون به جهت دعوى باطلى كه نمود ملعون است معاويه نيز به جهت دعوى باطلى كه در امامت و خلافت نموده و در آن كاذب بوده مستحق لعنت شده و در اينجا لطيفه ديگر هست كه حضرت رسول خدا فرموده : « معاوية فرعون هذه الامّة » « 6 » و او را چون فرعون اين امت خوانده است بنابراين به دو جهت مستحق لعن مىشود ؛ و يكى ديگر كه در آيهء مباركهء مباهله بر طريق عموم فرموده است .
فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَى الْكاذِبِينَ
« 7 » بيائيد تا دعا كنيم و مباهله نمائيم تا هر كه دعوى باطل كند لعن الهى
هامش
( 1 ) . سوره هود ، آيه 18 .
( 2 ) . سوره هود ، آيه 18 .
( 3 ) . سوره نساء ، آيه 59 .
( 4 ) . سوره غافر ، آيه 37 .
( 5 ) . سوره طه ، آيه 79 .
( 6 ) . كامل بهائى 2 / 214 .
( 7 ) . سوره آل عمران ، آيه 61 .