مىدهد .
و ايضا حميدى نقل كرده « 1 » كه در روز فتح مكه چون منادى رسول خدا ندا كرد هر كه سلاح از خود دور كند ايمن است و هر كه در خانهء خود رود و در خانه بر روى خود بندد ايمن است ، انصار بعضى مىگفتند : « أمّا الرّجل فقد أخذته رأفة بعشيرته و رغبة فى قرابته ( قربته ) » و يا مىگفتند : « اما الرجل فادركته رغبته فى قومه و رافته بعشيرته » ؛ يعنى اين مرد را امروز يافته است دلگرمى با قوم و قرابت و مهربانى با خويش و اقرباء . و آنكه از او شنيده بودند كه هرچه مىكند به فرمودهء خداست و هواى نفس را در كارهاى او دخلى نيست فراموش كرده بودند و اما سلوك مهاجران با آن حضرت به نحوى بود كه يك روز به عايشه خطاب نموده فرمود كه اگر نه آن بودى كه قوم تو به كفر و شرك نزديكاند و من مىترسم كه دلهاى ايشان از اسلام برهنه گردد هرآينه خانه را ، يعنى كعبه را خراب مىنمودم و موافق اساسى كه ابراهيم عليه السّلام گذاشته بود و بنائى كه او كرده بود بنا مىكردم و از براى آن ، دو در قرار مىدادم : درى شرقى و درى غربى . و هرگاه آن حضرت با آنكه خاتم النبيين و رحمة للعالمين است از ايشان در خوف باشد كه مبادا اين قسم كارى كه نه نقصان به دين و نه به دنياى ايشان دارد به جهت آن ، از دين برگردند اگر بعد از او با اهل بيت او كه اقارب و اعمام آن جماعت به تيغ ايشان گرفتار و و اصل به عذاب نار گشتهاند مخالفت نمايند و سازگارى با دشمنان ايشان كنند دور نخواهد بود خصوصا تصور انتفاع و فرمان فرمائى دنيوى نيز منظور است .
چنانچه در « جمع بين الصحيحين » در « مسند مسيب بن حزن » نقل كرده است « 2 » كه جد من چون به خدمت حضرت رسالت پناه صلّى اللّه عليه و آله آمد آن حضرت از او پرسيد كه چه نام دارى ؟ گفت : حزن . فرمود كه تو سهلى و حزن نيستى ! او گفت : من تغيير
هامش
( 1 ) . الطرائف ص 390 از جمع بين الصحيحين ؛ جامع الاصول حديث شماره 6147 .
( 2 ) . الطرائف ص 389 و 390 از جمع بين الصحيحين .