زيادتى هم دارد كه چون به لفظ عبد المطلب مىرسد ، مىگويد : « حتى قسّمه جزءين فجعل جزأ فى صلب عبد اللّه فاخرجنى نبيا و جزأ فى صلب أبي طالب و اخرج عليا وليا » ؛ يعنى در صلب عبد المطلب خداى تعالى آن نور را جدا كرد و به دو حصه شد ، حصهاى كه نبوت بود به صلب عبد اللّه در آمد و از او ، من به ظهور آمدم و حصهاى كه خلافت بود به صلب ابو طالب منتقل شد و على از آن به وجود آمد . و اين حديث از جملهء احاديثى است كه اتفاق كردهاند بر نقل آن هر دو فرقه يعنى شيعه و سنى و صريح است در خلافت آن حضرت و تمام است در اثبات مدّعا .
حديث دوم : به همين مضمون به روايت ابن بابويه رحمه اللّه از سفيان ثورى از حضرت صادق عليه السّلام از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام مذكور است كه آن حضرت مىفرمود كه « ان اللّه خلق نور محمد و نورى من قبل أن خلق خلقا ، بأربعمائة الف عام و اربعة و عشرين الف عام و خلق منه اثنى عشر حجابا » « 1 » ؛ يعنى حق تعالى خلق كرد نور محمد و نور مرا پيش از آنكه خلق را خلق كند به چهارصد و بيست و چهار هزار سال . و روايت ديگر از جمله روايات مشهوره كه در اكثر مصنفات مذكور است و زبان معجز بيان حضرت رسالت پناه محل ظهور آن گشته است فرمود : « كنت انا و على نورا بين يدى الرحمن قبل ان يخلق عرشه باربعة عشر الف عام فلم يزل يتمحص فى النور حتى اذا وصلنا فى حضرة العظمة فى ثمانين الف سنة ثم خلق اللّه الخلائق من نورنا فنحن صنائع اللّه و الخلق كلهم صنائع لنا » « 2 » ؛ يعنى نور من و نور على به چهارده هزار سال پيش از خلقت عرش خلق شده بود و آن نور به حال خود بود تا بعد از هشتاد هزار سال خلايق را از آن نور خلق نمود پس ما صنايع و خلق كرده شده خدائيم و هرچه غير از ماست از جهت ما خلق شده است . مفاد روايات آن است كه نور ايشان سبب ابداع كاينات و موجب ايجاد كافه مخلوقات است و به طفيل ايشان از تنگناى
هامش
( 1 ) . بحار الانوار ج 25 ، ص 24 حديث 43 از ابن بابويه نقل كرده با مختصر تفاوت .
( 2 ) . الطرائف ص 15 از مسند حنبل ؛ فضائل الصحابة احمد حنبل ج 2 ، ص 663 .