اول مذكور شد و باطنش آنكه جابر نقل كرده و اين كنايه است از اتحاد نبى و وصى - صلوات اللّه عليهما - مثل درختى كه دو سر و دو شاخ داشته باشد و از يك بيخ آب خورد از فضل و عنايت الهى و در احاديث نيز به همين مضمون مكرر واقع شده از آن جمله آن است كه مىفرمايد : « خلقت انا و على من نور واحد » « 1 » ؛ يعنى خلق كرده شدهايم من و على هر دو از يك نور . « 2 »
و آيهء مباركه ديگر آنكه فرموده :
أَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنِي
« 3 » كه مراد امير المؤمنين « 4 » و از متابعت ، مراد پيروى و فرمانبردارى ظاهرى و باطنى است كه شايبهاى از غرض با آن نبوده باشد و اين نوع متابعت ديگرى رسول اللّه را نكرد بلكه مخصوص به آن حضرت بود و اين دليل بر افضليت است .
آيهء مباركه ديگر
وَ اجْعَلْ لِي لِسانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ
« 5 » است كه خليل الرحمن عليه السّلام از جمله حاجاتى كه از قاضى الحاجات از براى خود مسئلت نمود يكى اين بود كه الهى ! جارى گردان نام نيك مرا بر زبانهاى جماعتى كه از پس من مىآيند .
دعايش به عزّ اجابت رسيده جميع امم ثناى آن حضرت مىگويند با آنكه چون ولايت امير المؤمنين عليه السّلام را بر او عرضه كردند ، گفت : خدايا ! بگردان او را از ذريّه من كه مراد از « لسان صدق » ، مردى صادق باشد يعنى ظاهر كن از براى تجديد اصل دين من راستگوئى را از ذريهء من در آخرين امّتان ، كه مرتضى على عليه السّلام است و اين روايت را ابن مردويه نيز از اهل سنت در كتاب « مناقب » خود نقل كرده است . « 6 »
و بعضى گفتهاند از حق تعالى سؤال نمود كه بگرداند از ذريّت او در آخر
هامش
( 1 ) . كشكول سيد حيدر آملى ، ص 86 ؛ خصائص ابن جوزى ص 28 .
( 2 ) . سه بيت شعر از سنائى ( كاشف ص 95 ) .
( 3 ) . سوره يوسف ، آيه 108 .
( 4 ) . نهج الحق ص 196 .
( 5 ) . سوره شعراء ، آيه 84 .
( 6 ) . كشف الغمه ج 1 ، ص 320 ؛ نهج الحق ص 199 .