و از اهل سنت حافظ ابو بكر بن مردويه با اماميه اتفاق كرده « 1 » كه اين آيه در شأن امير المؤمنين عليه السّلام نازل شده و مراد از « الذين اصطفينا » ، آن حضرت است و يكى از معاندين گفته كه على بن أبي طالب عليه السّلام كه از جمله وارثان كتاب است چه عالم به حقايق آن بود نص بر مطلوب شما نيست و غرضش از اين گفتگو اين است كه ابى بكر و عمر را با هم در اين ميراث شريك كند اما كسانى كه خود معترفند به آنكه ايشان جاهلترين مردمان بودهاند حتى آنكه ابى بكر معنى ابّا « 2 » و كلاله را نمىدانست و عمر بر سر منبر مىگفت : جميع زنان در خانهها فقيهتر از عمراند ! با اين مراتب در ميراث انبياء چون شراكت داشته باشند و تفصيل جهل ايشان - ان شاء اللّه تعالى - بعد از اين خواهد آمد و هرگاه آن حضرت برگزيده خدا و وارث علم انبيا باشد ، افضل است و تقديم غير افضل بر افضل جايز نيست .
آيهء ديگر حق تعالى در سوره رعد فرموده :
وَ فِي الْأَرْضِ قِطَعٌ مُتَجاوِراتٌ وَ جَنَّاتٌ مِنْ أَعْنابٍ وَ زَرْعٌ وَ نَخِيلٌ صِنْوانٌ وَ غَيْرُ صِنْوانٍ يُسْقى بِماءٍ واحِدٍ
« 3 » تا آخر آيه . حق تعالى درين آيه اظهار آثار قدرت خود كرده كه قطعههاى زمين را به يكديگر پيوسته كه بعضى قابل زراعت است و در او بوستانها است و همه از يك جا آب مىخورند و رنگ و طعم و شكلهاى ايشان مختلف و اينها آثار صنع و قدرت است . و جابر بن عبد اللّه انصارى نقل كرده كه چون اين آيه نازل شد رسول خدا فرمود كه اى على ، مردمان از اشجار متفرقند و من و تو از يك درختيم . « 4 »
و صاحب كشف الغمّه « 5 » نيز همين روايت را از حافظ أبو بكر بن مردويه به همين طريق نقل كرده و چون قرآن را ظاهرى و باطنى هست ظاهرش آن است كه
هامش
( 1 ) . نهج الحق ص 196 ؛ كشف الغمّه ج 1 ، ص 316 ؛ شواهد التنزيل ج 2 ص 156 .
( 2 ) . اشاره دارد به آيه 31 سوره عبس .
( 3 ) . سوره رعد ، آيه 4 .
( 4 ) . نهج الحق ص 195 و 196 .
( 5 ) . كشف الغمه ج 1 ، ص 316 .