محل نزول ملائكهاند ، به خدا قسم كه مؤمن را نام ننهادند مؤمن ، الّا به جهت عزت و كرامت امير المؤمنين و بعينه روايت كرده همين حرف را سفيان ثورى از سدىّ از حارث از ابن عباس .
و وجه استدلال به اين آيه آن است كه آن كس را كه حق تعالى اهل ذكر گفته باشد و ساير امّت را امر نموده به سؤال كردن از او ، نخواهد بود الّا امام و هادى و راهنما و بنابراين اهل عالم اگر او را امير المؤمنين خوانند روا است و بنى آدم تمام او را اگر امام المتّقين گويند سازست و نزد ما مراد از « ذكر » در اين آيه ، پيغمبر است و مراد از « اهل ذكر » ، اهل بيت آن حضرت است چنانچه در حديث وارد است و اشرف اهل بيت ، امير المؤمنين است .
آيهء ديگر آنكه فرموده :
أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ
« 1 » كه از اهل سنت ابن حجر در « صواعق » گفته « 2 » كه ابو الحسن مغازلى از امام محمد باقر عليه السّلام نقل كرده است كه آن حضرت فرموده : فى هذه الآية ، نحن النّاس و اللّه يعنى در اين آيه ، لفظ ناس كه وارد شده مراد الهى از آن ، مائيم به خدا قسم ! چه مراد آن است كه آيا ايشان حسد مىبرند بر آن چيزى كه خداى تعالى داده است . مراد از آن مردم را كه مردمان بر ايشان حسد مىبرند ، اهل بيت عليهم السّلاماند .
وجه دلالت بر مدّعا آنكه كسى كه محسود مردم باشد خصوصا در امر دين البته افضل از همه خواهد بود .
آيهء ديگر
حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ
« 3 » است كه چون ابو سفيان از غزوه احد برگشت به طايفهاى كه متوجه مدينه بودند گفت و مبالغه نمود كه چون محمّديان را ببينند ايشان را بترسانند و چون آن گروه به لشكر اسلام رسيدند گفتند
هامش
( 1 ) . سوره نساء ، آيه 54 .
( 2 ) . الصواعق المحرقه ابن حجر ص 150 .
( 3 ) . سوره آل عمران آيه 173 .