را امير المؤمنين گفتهاند ، هيچ كس منكر فضل و كمال او نمىشد ، نام نهادند او را امير المؤمنين و حال آنكه آدم عليه السّلام ميان روح و جسد بود يعنى هنوز روح داخل جسد او نشده بود . و حضرت رسول خدا بعد از آنكه اين كلام را فرمود اين آيه را خواند و بعد از آنكه به لفظ « بلى » رسيد فرمود : « قال اللّه تبارك و تعالى انا ربكم و محمّد نبيكم و على امامكم » و در يك نسخه « و علىّ اميركم » مسطور است به جاى عبارت « و على امامكم » ؛ يعنى در روز الست چون آن سؤال و جواب واقع شد و ذريت آدم گفتند بلى ، خطاب عزّت به ايشان رسيد كه من پروردگار شماام و محمد رسول شما است و على امام شماست يا امير شما - بنابر اختلاف نسخ - و هرگاه آن حضرت را پيش از وجود آدم امير المؤمنين ناميده باشند يقين حاصل است كه به امارت مؤمنان و امامت و خلافت اولى خواهد بود از ديگران . « 1 »
و آيهء ديگر آيهء
وَ نَزَعْنا ما فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ إِخْواناً عَلى سُرُرٍ مُتَقابِلِينَ
« 2 » است اين آيه بيان حال بهشتيان است كه در بهشت در دل كسى حسد و بغض و كينه نمىباشد . مىفرمايد كه بيرون مىكنيم آنچه در سينههاى بندگان بوده از كينه كه در دل داشتهاند و در بهشت در مىآيند در حالتى كه برادران باشند مر يكديگر را در دوستى و مهربانى و نشسته باشند بر تختهاى زر و جواهر روبروى هم آورده . و در « مسند احمد حنبل » « 3 » از « ابى اوفى » نقل كرده كه او گفت رسول خدا در مسجد نشسته بود به خدمت او رفتم در آن زمان اصحاب قصه مواخات و برادرى كه آن حضرت در ميان ياران قرار داده بود در ميان داشتند . امير المؤمنين عليه السّلام
هامش
( 1 ) . يك بيت شعر از ملا حسن كاشى ( كاشف الحق ص 82 ) .
( 2 ) . سوره حجر ، آيه 47 .
( 3 ) . فضائل الصحابة احمد حنبل ج 2 ، ص 638 ؛ علامهء حلّى از مسند احمد حنبل نقل كرده ( نهج الحق ص 217 ) ولى در چاپهاى فعلى مسند ذكر نشده است و علامه مظفر در « دلائل الصدق » ( ج 2 ، ص 268 ) و سيد جعفر مرتضى در « دراسات و بحوث فى التاريخ و الاسلام » ( ص 25 ) به اين تحريف « مسند » توجه دادهاند .