الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ
« 1 » تا به آخر نازل شد حضرت رسالت پناه صلّى اللّه عليه و آله دست حضرت امير المؤمنين عليه السّلام را گرفته بلند كرد تا به حدى كه مردمان سفيدى زير بغل آن حضرت را ديدند و گفت : « يا ايّها الناس ! الست اولى بكم من انفسكم ؟ و چون مردمان گفتند : بلى ، يا رسول اللّه ؛ پس فرمود : « من كنت مولاه فعلىّ مولاه اللّهمّ وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله و ادر الحقّ معه كيف ما دار » و معنى حديث مذكور پيشتر گفته شد و چون آيه دويم كه
الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ
است تا آخر ، نزول فرمود حضرت رسول خدا فرمود : « اللّه اكبر على اكمال الدين و اتمام النعمة و رضى الرب برسالتى و بالولاية لعلى من بعدى » ؛ يعنى بزرگ است خدائى كه منت نهاد بر من به كامل شدن دين و تمام گشتن نعمت و راضى بودن حق تعالى از پيغمبرى من و به ولايت و امامت از براى على ابن أبي طالب عليه السّلام بعد از من و بعد از آن باز اعاده فرمود قول اول را كه « من كنت مولاه فهذا على مولاه اللهم وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله » .
و از اين آيات و روايات ظاهر شد كه ديگرى به غير آن حضرت مستحق خلافت و نيابت رسول خدا نيست و هر كه را ديده ادراك از غبار عداوت خاندان امير المؤمنين عليه السّلام نابينا نشده باشد و طريق مودّت ذريّه حضرت سيد المرسلين بر او پوشيده نگشته و بر حقيقت حكايت روز غدير مطلع شده و مضمون آيتين مذكورتين - كما هو حقّه - فهميده ، چگونه تقديم ديگرى بر آن آفتاب عالمتاب امامت تجويز تواند كرد و با قهرمان عقل و نقل دست و گريبان تواند شد و شخصى كه حضرت مالك الملك در باب خلافت او آن قسم تأكيدى نمايد و چون امر صورت پذيرد گويد : « امروز دين و شريعت من اكمال يافت و نعمت خود را بر شما تمام كردم » ، در اثبات امامت او احتياج به بيّنه و برهان خلايق نخواهد بود .
و ديگر از آيات ، سورهء برائت است و اين سوره را سورهء برائت و سورهء توبه و
هامش
( 1 ) . سوره مائده ، آيه 67 .