و ايذاى او ايذاى خداست ؛ پس ايذاى آن حضرت ايذاى خدا باشد و اين صفت ديگران را نبوده ؛ پس او افضل باشد .
و از مقاتل منقول است كه آيه سابق كه
إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ
« 1 » است هم در شأن امير المؤمنين نازل شده و مروى است كه بعد از نزول اين آيه حضرت رسالت پناه صلّى اللّه عليه و آله يك تار موى خود را گرفته فرمود : « يا على ، من آذى بشعرة منك فقد آذانى و من آذانى فقد آذى اللّه و من آذى اللّه فعليه لعنة اللّه » « 2 » ؛ يعنى اى على ، هر كه برنجاند يك موى ترا به تحقيق كه مرا رنجانيده باشد و هر كه مرا رنجانيده باشد خدا را رنجانيده و هر كه خدا را برنجاند ، لعنت خدا بر او ريزان گردد و او را از رحمت خود دور گرداند . و بعينه مثل اين حديث در شأن حضرت فاطمه عليها السّلام واقع شده و اين هر دو آيه نص است بر افضليت آن حضرت مثل آيه سابق .
آيه ديگر آيهء
فَسَوْفَ يَأْتِي اللَّهُ بِقَوْمٍ يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ
« 3 » است . ثعلبى در تفسير خود ذكر كرده كه اين آيه در شأن امير المؤمنين عليه السّلام نازل شده و اول آيه اين است كه
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا مَنْ يَرْتَدَّ مِنْكُمْ عَنْ دِينِهِ فَسَوْفَ
« 4 » تا آخر آيه . حق تعالى خبر مىدهد كه هر كه از شما از دين برگردد و مرتد شود پس زود باشد كه بيارد حق تعالى قومى را كه دوست دارد ايشان را و ايشان دوست دارند او را ، مهربان باشند بر مؤمنان و سخت دل باشند بر كافران ، جهاد كنند در راه خدا و از ملامت كسى نترسند و از امامين همامين امام محمد باقر و امام جعفر صادق عليهما السّلام مروى است « 5 » كه فرمودند كه اين در شأن امير المؤمنين عليه السّلام و اصحاب اوست كه با
هامش
( 1 ) . سوره احزاب ، آيه 57 .
( 2 ) . شواهد التنزيل ج 2 ، ص 142 و 147 .
( 3 ) . سوره مائده ، آيه 54 .
( 4 ) . سوره مائده ، آيه 54 .
( 5 ) . تفسير فرات كوفى ، ص 123 .