فعل كثير نماز را باطل مىكند ؛ و ديگر آنكه در جائى كه نزاع و تردّد باشد كلمهء « انّما » مىآورند تا حصر شود و رفع تردد و نزاع شود در آن وقت كه اين آيه نازل شد نزاعى بر سر امامت نبود و ترددى در اين امر نداشتند كه « انّما » بايد آورد كه رفع تردد و نزاع بشود ؛ ديگر آنكه مراد از آيه آن است كه على عليه السّلام بالفعل ولىّ و امام و اولى به تصرف است در امور مردم و امامت او بعد از پيغمبر خدا ثابت شده و تا پيغمبر هست احتياج به امام نيست ؛ و ديگر آنكه
وَ الَّذِينَ آمَنُوا
صيغه جمع است و او يكى است ، پس از صيغهء جمع چون [ چگونه ] او را اراده مىكنند ؛ و ديگر آنكه از تفسير مفسران به اينكه آيه در شأن على عليه السّلام نازل شده لازم نمىآيد كه مخصوص به او باشد و ديگرى را نرسد و از آيه ، نفى امامت به ديگران به در نمىآيد و ديگر آنكه
وَ هُمْ راكِعُونَ
كلام به سر خود باشد و معنى آيه اين باشد كه آنانى كه نماز مىكنند و زكات مىدهند و نماز ايشان ركوع دارد ، نماز ايشان مثل نماز يهودان نيست كه ركوع ندارد آنكه تصدّق مىكنند در حالت ركوع ؛ ديگر آنكه ركوع به معنى و خضوع و خشوع هم آمده ، شايد معنى كلام آن باشد كه آنانى كه نمازشان با خضوع و خشوع است اولى به تصرفاند در امر مسلمانان نه آنهائى كه نمازشان به خضوع و خشوع نيست . جواب اين كلمات واهى اگر چه نزد فهم درست و عقل صحيح در كار نيست اما اين چند كلمه به جهت دفع تهمت نوشته مىشود :
جواب حرف اول - مؤمنان همه محب و دوستدار يكديگرند و بايد آنكه ناصر و يارى ده هم باشند و حصر كردن « ولىّ » را با آنكه در مؤمنان ولىّ آنست كه تصدق در نماز كند بىمعنى است و الّا لازم آيد از جمله شروط ولىّ مؤمن باشد و تصدق كردن در حالت ركوع و معنيهاى ديگر كه از براى ولىّ گفتهاند همه به اولى به تصرف بر مىگردد و اگر خوف ملال نمىبود از كلام اهل لغت هر يك را با سند آن ذكر مىكرد .
جواب حرف دوم - موافق بودن آيات الهى گاهى واجب است كه مانعى ازو