و چون اجماع و اتفاق است كه غير آن حضرت معصوم نبود ؛ متعيّن شد نصب او و امامت او عليه السّلام .
دليل دوازدهم آنكه چون خلاف افتاد مهاجر را با انصار در باب خلافت ، مهاجر حجت آوردند بر انصار به اينكه رسول خدا از اولاد قريش بود بايد كه امام هم از اولاد قريش باشد و انصار را اين قرابت نبود ليكن قرابتى كه أبو بكر را بود عمرو عاص و خالد وليد و اكثر قريش را نيز بود هيچيك به جهت بعد قرابت و انتفاء عصمت و ارتفاع نص لايق اين كار نبودند و اقدام به اين امر نتوانستند نمود و وارث حقيقى و خويش تحقيقى مرتضى على و حسنين عليهم السّلام بودند و رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله فرموده بود كه خداى تعالى اختيار كرد از ذرّيت ابراهيم ، اسماعيل را و از ذرّيت اسماعيل ، قريش را و از ذرّيت قريش ، هاشم را ، شايد كه برگزيده مؤخر و داخل در رعيت باشد و مردود خدا مقدم و راعى و سزاوار امامت باشد كه اختيار كردهء خالد وليد فاجر و عمرو عاص منافق و ابو سفيان ملعون را ترجيح دهند بر اختيار كرده حق تعالى و چون اين ثابت شد ، امامت و خلافت امير المؤمنين عليه السّلام ثابت شد .
اما دلايل نقلى مرتبهاى بسيار است كه به شمار در نمىآيد و ليكن چند آيه از قرآن و چند حديثى از آن حديثها كه مؤالف و مخالف همه نقل نمودهاند و كسى را انكار آن نمىرسد و كمال شهرت دارد نقل كرده مىشود ؛ اولا دلايل قرآنى چند آيه است بعضى از آن مذكور مىشود :
آيهء اول :
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ
« 1 » ؛ يعنى حاكم شما و اولى به تصرف در امور شما نيست مگر خدا و رسول او و آن كسانى كه ايمان آوردهاند و نماز را بجاى مىآورند و در اثناى نماز و حالت ركوع ، زكات را به مستحق مىدهند .
به اعتقاد جميع مفسّران ملّت احمدى اين آيه وافى هدايه در شأن امير
هامش
( 1 ) . سوره مائده ، آيهء 55 .