فصل ثانى : در بيان اينكه امام بايد كه افضل از رعيت باشد و ذكر قبح تقدم مفضول بر فاضل
بدان كه اتفاق اماميه بر آنكه امام مىبايد كه اكمل از رعيت باشد و جميع صفات و اخلاق مرضيه همچو علم و زهد و كرم و شجاعت و عفت و صورت ظاهر و سيرت باطن و حسب و نسب چنانچه در پيغمبر نسبت به امت اين اكمليّت معتبر است و در ميان رعيت بايد كه افضل از او بلكه مساوى او نيز كسى نباشد كه اگر افضل از او باشد ، تقديم مفضول بر فاضل و اگر مساوى يافت شود ، ترجيح بلا مرجح لازم آيد و جمهور اهل سنت بر آنند كه اينها لازم نيست و نزد ايشان جايز است تقديم مفضول بر فاضل « 1 » و اين خلاف مقتضاى عقل است و منافى و مخالف نص قرآن ، چه نزد عقل قبيح و ناپسنديده است تعظيم مفضول و نادان و اهانت فاضل و دانا و اينكه مرتبهء نادان بلند باشد و مرتبه دانا پست و خداى تعالى در قرآن عزيز اشاره به همين معنى كرده از روى انكار و سرزنش آنانى كه تجويز اين معنى مىكنند ، مىفرمايد كه
أَ فَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدى فَما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ
« 2 » ؛ يعنى آيا كسى كه هدايت تواند كرد ديگرى را او عالم به حق
هامش
( 1 ) . شرح عقايد نسفى ص 238 ؛ شرح نهج البلاغة ابن ابى الحديد 1 / 3 ؛ شرح مقاصد 5 / 268 ؛ شرح مواقف ج 8
( 2 ) . سوره يونس ، آيه 35