حكومت خود خواست كه به حج رود شتران عمرو بن مسعده جمال را بكرايه گرفته چون به مكه رسيد و از مناسك حج فارغ شد كرايهء شترانرا بالتمام نداد و عمرو نزد محمد بن عمران كه قاضى مدينه بود رفته از وى درخواست كه خليفه را بمجلس قضا حاضر كند و حق وى را از او استرداد نمايد قاضى دبير خود را گفته رقعهء بنويس تا خليفه با خصم بمجلس شرع حاضر آيد دبير گفت مرا از اين امر معاف دار كه ميترسم امير خط مرا بشناسد و مرا سياست كند قاضى فرمود البته ترا بايد نوشت دبير گويد چون اين رقعه نوشتم گفت اين نوشته را نزد خليفه بر ، من آن را برده بربيع حاجب دادم ربيع آن رقعه را بخليفه داد منصور با ربيع گفت اكابر و اشراف را بگوى كه من بمجلس شرع خواهم رفت و چون من برخيزم كسى مرا تعظيم نكند پس برخاسته با آنمرد بقاضى روانشد و همچنان پياده ميرفت تا بروضهء مصطفى رسيده صلوات ميفرستاد با ربيع مىگفت كه ميترسم ابن عمر انرا از من هيبتى در دل آيد و در مجلس حكم از براى من قيام نمايد و من همان لحظه او را معزول سازم چون منصور بمجلس قاضى درآمد محمد بن عمران تكيه كرده بود و بر نهالى ديباى سياه نشسته چون خليفه را ديد راست نشست و گفت خصم او را حاضر سازيد و در پهلوى او بنشانيد عمر و جمال حاضر شده بر منصور دعوى كرد منصور گفت بفرمايم تا حق او بالتمام بدهند قاضى اقرار خليفه را در دفتر ثبت كرد و بدست عمرو بن مسعده داد و يكى از نايبان خود را فرمود كه برو و حق او را بستان و بوى تسليم كن منصور بازگشته قاضى قطعا به دو ملتفت نشد و چون شب شد منصور ربيع حاجبرا فرمود كه قاضى را حاضر كن و چون قاضى حاضر شد خليفه با او خطاب كرد كه گمان ما را در حق خود بيقين رسانيدى به همين شيوه زندگانى كن و انصاف ضعيف از قوى بستان و ده هزار دينار به او انعام فرمود
حكايت : آوردهاند كه قبل از آنكه رايت دولت بنى عباس ارتفاع يابد
حمزهنامى هميشه با ابو جعفر منصور رفاقت و مصاحبت مينمود و چون سفاح بمرتبهء خلافت رسيد كار منصور در دولت او بالا گرفت اكابر چون بخدمتش مبادرت نمودند منصور از حمزه اعراض نموده بعد از مدتى حمزه مجال سخن يافته عتابى چنان كه بندگان مخلص كنند تقرير كرد منصور از وى عذر خواسته فرمود تا چهار هزار درم به او دادند و گفت اين مبلغ را سرمايهء تجارت كن و ديگر نزد من مياى و چون سفاح وفات يافته ابو جعفر بر مسند خلافت نشست حمزه بمجلس او درآمد ابو جعفر پرسيد