سوخته را چون خطر جانگرفت * درگذرى دامن سلطان گرفت
كى ملك دادگر دادرس * حالت من بين و بفرياد رس
قصهء خود را بطريقى كه بود * بر دل بيدار ملك وانمود
شاه به دو گفت سخن گوش كن * چندى از اين قصه فراموش كن
درد ترا مرهم دل صابريست * ورنه بديندرد ببايد گريست
شاه چو از راه بايوان رسيد * سده ايوانش بكيوان رسيد
كرد تهى پا ز ركاب فرس * در طلب شيخ فرستاد كس
شيخ چو آمد سوى درگاه شاه * گفت مديحى همه دلخواه شاه
گفت ملك كى سر اسلاميان * شيخ و سر و سرور اسلاميان
مانده گره عقدهء اندر دلم * گر تو بدانى بگشا مشكلم
هست مرا مال فراوان دفين * در صدف سينهء روى زمين
وز پسران خاطر من جمع نيست * كز پس من پادشه ملك كيست
يكتن اگر زين دو سه سلطانشود * روزى اخوان همه حرمان شود
هست كنون در دلم ايدور بين * كانچه دفينست مرا در زمين
از ته گنجينه برون آرمش * چون تو امينى به تو بسپارمش
ليك بشرطيكه نداند كسى * نسخهء اين نقد نخواند كسى
بعد وفاتم چه شود يك پسر * صاحب شمشير و بزرگى و زر
آن پسرم آگه از اين زر مكن * نقد مرا بر دگران صرف كن
چون گره از خاطر خود برگشاد * هم به زمان كيسهء زر سرگشاد
گفت برو خاطر من شاد ساز * بهر دفين خانهء آباد ساز
شيخ برون رفت ز ايوان شاه * ديو برون برد روانش ز راه
گفت كه از دولت بهروزيم * نقد چنين كرده خدا روزيم
نيست به غير از ملك آگه ز كار * كيستكه از من كند اينخواستار
شاه جدا كرد چو آتش ز دود * در پى آنخواجه فرستاد زود
گفت كنون جانب قاضى خرام * پخته به دو گوى كه ايمرد خام
گر ندهى مال امانت مرا * عدل شهنشاه كفايت مرا
زينت المجالس ( فارسى ) — صفحة 256
مساهمون: مجد الدين محمد الحسيني ( مجدى )
ص٢٥٦