1 - دل خويش را - كه جايگاه دوستى ماندگار خداست - جاى دوستى دنيا قرار ندهد ، و آنچه را مىطلبد و به دست مىآورد هدف اصلى نداند ، بلكه به نتايج تبعى آنها ( در جهت رفع نياز خود و بستگان و ديگران و اقدامهاى شايسته ) نظر داشته باشد .
2 - مال و ثروت را از راههاى نادرست و نامشروع به دست نياورد .
3 - مال و امكانات را بيش از اندازهء كفاف به خويشتن اختصاص ندهد ، بلكه آنچه را كه به دست مىآورد ، در راه خدا و به فرمان او انفاق كند ، تا در نزد خداى متعال ذخيره شود ، و در جهان جاودان ( چندين برابر آنچه داده است ) به او باز گردد « 1 » ، و تا با تلاش و انفاق او سطح زندگى ديگران و محرومان بالا آيد ، و جامعهء او در همهء پهنه هاى زندگى ارتقا يابد . « 2 »
هامش
« 1 » و چه داد و ستد سودمندى ، كه چيزى فانى و ناماندگار ( مال ) را به چيزى ماندگار و جاودان تبديل مىكند ، چنان كه مولاى ما ، امير المؤمنين « ع » ، در نامهء خويش به حارث همدانى ، چنين مىنويسد : « فإنّك ما تقدّم من خير يبق لك ذخره هر خيرى ( و كار نيكى و انفاقى و كمك هزينه اى به ديگران ) كه پيش فرستى ، براى تو ذخيره و پس انداز خواهد شد » - ( « نهج البلاغه » / 1069 ؛ « عبده » 3 / 142 ) .
« 2 » نيز فصل 43 ، از اين باب ( جلد پنجم ) .