على نار ، فارتد لنفسك قبل نزولك ، و وطَّئ المنزل قبل حلولك ، فليس بعد الموت مستعتب ، و لا إلى الدّنيا منصرف . « 1 » امام على « ع » : . . . بدان كه پيشاپيش تو راهى است دور و دراز و بس سخت و سهمگين ، و تو بايد براى آن بهترين توشه را به دست آورى ، تا تو را به مقصد برساند . و بايد سبكبار باشى ، پس بيشتر از توان خود بر خود بار مكن ، كه سنگينى آن از رفتن بازت ندارد و و بال آن بر گردنت نباشد . و هر گاه از ميان مستمندان كسى يافتى كه بتواند توشهء تو را براى روز قيامت حمل كند و در آنجا - كه به آن نياز دارى - به تو باز دهد ، اين را غنيمت شمار و بار را به او سپار ، و هر چه مىتوانى بيشتر بار او كن ، چه ممكن است فردا او را بجويى و نيابى . و اگر در حال توانگريت كسى وامى خواست ، اين فرصت را غنيمت شمار ، تا در روز سختى آن را به تو باز گرداند .
و بدان كه در برابر تو گردنه اى است كه بالا رفتن از آن دشوار است .
هر كس در هنگام بالا رفتن سبكبار باشد نيكو حالتر است از گرانبار ، و آن كس كه كند بالا رود پريشانتر است از تندرونده . و بدان كه جايگاه تو پس از اين گردنه - ناگزير - بهشت است يا دوزخ ، پس پيش از رسيدن مسير را براى خود برگزين ، و خانه را براى خود پيش از وارد شدن آماده ساز ، كه پس از مرگ نه جاى معذرت خواستن است و نه راه به دنيا بازگشتن . 7 الإمام الصّادق « ع » : . . . كان فيما وعظ به لقمان ابنه : يا بنيّ ! . . . إنّما أنت عبد مستأجر ، قد أمرت به عمل و وعدت عليه أجرا ؛ فأوف عملك ، و استوف أجرك ، و لا تكن في هذه الدّنيا بمنزلة شاة وقعت في زرع أخضر ، فأكلت
هامش
« 1 » « نهج البلاغه » / 922 ؛ « عبده » 3 / 52 .