را مىتوان در مورد اين روايت گفت كه پس از آنكه زنها را به خانه خود برديد ، روزى و لباس شايسته آنان بر ذمه شما واجب است .
حالا بر فرض كه كسى چنين استنتاجى را از روايت نپذيرفته و دلالت بر اين معنا را انكار نمايد ، اما آيا مىتواند قائل به دلالت روايت بر اين معنا باشد كه : تا وقتى زنها را به خانه خود نبردهاند ، نفقه آنها واجب است ؟ ظاهراً چنين دلالتى روشن نيست بلكه مىتوان گفت كه روايت بر اين معنا دلالت ندارد .
خصوصاً اگر اين روايت را با متمم آن كه در تحف العقول نقل شده مورد ملاحظه قرار دهيم ، به خوبى روشن مىشود كه چنين دلالتى را نمىتوان براى روايت دعائم قائل شد .
4 - فى تحف العقول : عن النبى صلى الله عليه و آله : انه قال فى خطبة الوداع : انّ لنسائكم عليكم حقاً ولكم عليهنّ حقاً حقكم عليهن ان لايوطئن فرشكم ولايدخلن بيوتكم احداً تكرهونه الّا باذنكم و ان لايأتين بفاحشة فان فعلن فانّ الله قد اذن لكم ان . . . فاذا انتهين و اطعنكم فعليكم رزقهن و كسوتهن بالمعروف « 1 » .
در اينجا نيز به نيكى روشن است كه فرض مسأله در جايى است كه زن به خانه شوهر رفته باشد و اساساً فرض اينكه هنوز به خانه شوهر نرفته باشد از موضوع مسأله خارج است . و با ضميمه روايت دعائم و نگاه به صدر و ذيل ، بيشترين دلالت دو روايت بر همان معنايى است كه برخى از عاشروهن بالمعروف استفاده كردهاند و هيچ ظهورى بر وجوب نفقه از آغاز عقد ندارد .
5 - روايت ديگر دعائم : عن جعفر بن محمد عليه السلام انه قال : سبع من سوابق الاعمال فعليكم بهنّ فدكرهنّ و قال فيهنّ : والنفقة على العيال « 2 » .
سوابق الاعمال يعنى اعمالى كه بسيار شايسته و مناسب است و بر ساير اعمال پيشى دارد .
منظور از عيال هم اعم از ازواج است و همه اشخاصى را كه تحت عيلوله شخص قرار گرفته و آنها را وجوباً يا استحباباً نفقه مىدهد شامل مىگردد . اما
هامش
( 1 ) - وسائل ، ج 21 ، ص 517 ، ح 2
( 2 ) - مستدرك ، ج 15 ، ص 217 ، ح 2