پس از طلاق ؛ به اينكه حق حضانت در قبل از طلاق متعلق به پدر باشد و اما پس از طلاق تا هفت سالگى متعلق به مادر باشد و فرقى در اين تفصيل بين دختر و پسر وجود ندارد .
وجه تفصيل مذكور : و وجه جمعى كه ذكر شد اين است كه در مورد قبل از طلاق كه زن در حباله شوهر است ، هيچ روايتى كه اثبات حضانت براى مادر بكند وجود ندارد و اختلافى كه وجود دارد درباره بعد از طلاق است كه روايت صحيحه ايوب بن نوح حق حضانت بعد از طلاق را تا هفت سالگى حق مادر دانسته است .
بررسى روايات معارض با صحيحه ايوب بن نوح :
1 - روايت بقباق « 1 » : ممكن است گفته شود كه اين روايت - كه معتبر هم هست - دلالت مىكند بر اينكه در صورت طلاق هم حضانت بچه پس از دو سالگى حق پدر است ؛ چرا كه مفاد روايت مذكور اين است كه در ايام رضاع به شرط اكتفاء زن به چيزى كه ديگران مىگيرند ، حضانت حق مادر است و ظاهرش اين است كه اين را از كلى « الرجل احق بولدهام المرأة ؟ قال عليه السلام : بل الرجل » استثناء كرده است ؛ يعنى حق حضانت در غير اين صورت متعلق به پدر است . پس اين روايت با روايت ايوب بن نوح كه حق حضانت را در مطلقه تا هفت سالگى متعلق به مادر دانسته است منافات دارد .
جواب از معارضة : يك احتمال ديگرى در معناى اين روايت وجود دارد كه روايت را از ظهور در چنين مفادى دور مىسازد و آن اينكه محتمل است كه مراد از احقيت مورد سؤال در روايت ، را جمع به خصوص رضاع باشد نه راجع به اعم از رضاع و تربيت و حضانت ، و با وجود اين احتمال ، روايت اجمال پيدا مىكند .
2 - روايت ابوالصباح كنانى « 2 » : در اين روايت هم شبيه روايت بقباق احتمال محدوديت حضانت زن بر بچه تا زمان فطام وجود دارد ، ولى با توجه به اينكه
هامش
( 1 ) - در صفحه 6 گذشت
( 2 ) - در صفحه 5 گذشت