اين كلمات ناظر به غالب موارد است كه بچهها از خود مالى ندارند تا اينكه اجرت ارضاع آنها از آن مال پرداخت شود و اينكه بچهاى چنين مالى داشته باشد بر خلاف متعارف و از موارد نادره است و لذا تعبيرات فقهاء هم ناظر به موارد متعارف بوده است و استظهار اطلاق از آنها تمام نيست .
ادله حكم به عدم اشتراط : امورى كه ممكن است كه مورد استناد حكم به وجوب دادن اجرت ارضاع از مال خود پدر به طور مطلق قرار گرفته باشد عبارتند از : 1 - آيه شريفه
( فَإِنْ أَرْضَعْنَ لَكُمْ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ )
2 - روايات لزوم دادن اجرت رضاع ولد از ارث پدرش . كه جهت روشن شدن حكم مسأله به بررسى دو دليل مذكور مىپردازيم :
الف - بررسى دلالت آيه
( فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ ) :
بر خلاف « رياض » كه به اين آيه استناد كرده است ، به نظر نمىرسد كه ظهور معتنابهى در آيه شريفه بر اين مطلب دلالت نمايد ؛ كه به طور مطلق پدر بايد اجرت ارضاع ولد را از مال خودش پرداخت نمايد ؛ چرا كه مفاد آيه اين است كه اجرت را بايد بدهيد و اما اينكه از مال خودتان يا از مال بچه ؟ چيزى از آيه در اين جهت در نمىآيد ؛ چرا كه در هر دو صورت ؛ يعنى حتى در صورتى كه از مال بچه مىتواند بدهد ، اين وظيفه پدر كه ولىّ بچه است ، مىباشد كه اجرت را بپردازد . و همانطورى كه در مورد اطلاق عبارات قدماء گفتيم ، بر فرض هم كه ظهورى در لزوم پرداخت از مال خود پدر وجود داشته باشد ، ناظر به متعارف موارد است كه بچه از خود مالى ندارد . و در هر حال چنين ظهورى كه به طور مطلق پدر بايد از مال خودش اجرت رضاع را بپردازد از اين آيه قابل احراز نيست .
ب - بررسى روايات پرداخت اجرت از ارث پدرى : ممكن است گفته شود كه اينكه اشارهاى به قيد مال نداشتن بچه نشده است و به طور مطلق حكم به لزوم پرداخت اجرت ارضاع از تركه اولياء بچه شده است ، دليل بر اين است كه