اوجب از يك امر استحبابى است هم مىتواند واجب باشد و هم مىتواند مستحب مؤكد باشد . استحكام ثبوت كه عبارت اخراى محكم بودن طلب است هم با وجوب و هم با استحباب مرتبه بالاتر مىسازد .
ه : روايتهايى كه كلمه « لزوم » در آن آمده و روايتهايى كه كلمه « عليه » در آنها آمده است . آقايان همه جا « عليه » را دليل بر وجوب مىدانند و « لزم » را نيز دليل بر وجوب مىدانند . « وجب » به معناى ثبت است ولى لزم يعنى چيز چسبيده به چيزى . همه اينها لزوم را دليل بر همين معناى مصطلح عرفى مىدانند و اين روايات عبارتند از :
موثقه عمار ساباطى « 1 » و « العقيقه لازمة لمن كان غنياً و من كان فقيراً اذا ايسر فعل فان لم يقدر على ذلك فليس عليه شىء » در ذيلش هم هست « و ان لم يعق عنه حتى ضحى عنه فقد اجزأته الاضحيه و كل مولود مرتهن بعقيقته » .
اسحاق بن عمار : محمد بن يعقوب عن على بن محمد عن صالح بن ابى حماد عن محمد بن ابى حمزه عن صفوان عن اسحاق بن عمار قال سألت ابالحسن عليه السلام عن العقيقه على الموسر و المعسر ؟ فقال ليس على من لايجد شىء من يجد عليه . . . .
اين روايت در كافى به طريق ديگرى هم آمده است : على بن ابراهيم عن ابيه عن اسماعيل بن مرار عن يونس عن اسحاق بن عمار عن ابى ابراهيم عليه السلام :
در طريق اول على بن محمد آمده است . اين يا علان كلينى ، شيخ و دائى كلينى است و يا على بن محمد ماجيلويه است كه از او به على بن محمد بن بندار نيز تعبير مىشود . على بن محمد ماجيلويه نوه دخترى احمد بن ابى عبدالله برقى است . كلينى به واسطه او از برقى و على بن اسحاق نقل مىكند ولى در ساير موارد مراد از على بن محمد همان دائى خودش علان كلينى است ولى در هر صورت هر دو ثقه هستند .
هامش
( 1 ) - به دو طريق نقل شده است . باب 32 روايت 14 و 15