بوده به سالم بن مكرم منتقل كرده .
در جاى ديگر هم شايد مرحوم شيخ متوجه شده كه كنيه خود سالم بن مكرم ابوسلمه است و كنيه پدرش نيست و اگر هم جايى سالم بن ابى سلمه آمده تصحيف و غلط نسخه است ، لذا وى را توثيق كرده است .
بنابراين مىشود گفت اصلًا مرحوم شيخ ، سالم بن مكرم را تضعيف نكرده بلكه سالم بن ابى سلمه سجستانى را تضعيف كرده و در تطبيقش اشتباه كرده است .
به همين خاطر است كه ما مىبينيم مرحوم نجاشى سالم بن مكرم را خيلى محكم توثيق كرده و در مورد وى « ثقة ثقة » تعبير كرده است .
بدون در نظر گرفتن مطلب فوق ، صاحب قاموس الرجال اين مسئله را به شكل ديگرى حل كرده است . ايشان مىگويد كلمات شيخ طوسى در مورد سالم بن مكرم متعارض است . يك جا فرموده ثقه و يك جا هم فرموده ضعيفٌ . اين دو كلام مرحوم شيخ طوسى در اثر تعارض ساقط است و كنار مىگذاريم . از طرفى مرحوم نجاشى كه گفته ثقةٌ ثقةٌ ديگر در مقابلش حجتى قرار نگرفته لذا به توثيق مرحوم نجاشى اخذ مىكنيم .
مرحوم آقاى خويى به صاحب قاموس الرجال اشكال مىكند و مىفرمايد :
تضعيف مرحوم شيخ در يك طرف و در طرف مقابل توثيق مرحوم شيخ و توثيق مرحوم نجاشى قرار مىگيرد . اين تضعيف با آن دو توثيق معارضه مىكند و همه تساقط مىكنند .
نقد كلام مرحوم آقاى خويى :
مرحوم آقاى خويى اين را مسلم فرض كرده كه اگر دو حرف متعارض از زراره نقل شد كه يكى از اينها مطابق با نقل محمد بن مسلم بود اينجا همه اين نقلها سقوط پيدا مىكند . ولى به نظر ما مسأله اينطورى نيست . اگر يك نفر دو جور حرف زده است مىگويند كلام كسى كه يكنواخت حرف نمىزند با كسى كه يكنواخت