شبهه ملحق شود .
مرحوم صاحب جواهر براى وطى به شبهه چهار روايت نقل كرده كه فقط يكى از اين روايات موضوعش وطى به شبهه است و روايات ديگر ناظر به موردى است كه بعد از عده عقد كرده و ربطى به وطى به شبهه ندارد . كه البته بحث درباره همه اين روايات قبلًا گذشته است . يكى صحيحة الحلبى عن أبى عبد الله عليه السلام « 1 » ، كه زن عده را نگه داشته و بعد از عده كه آن زوج اول اجنبى شده ، از فراشيت به كلى خارج شده ، اين يك فراش جديد پيدا كرده ، مىفرمايد ملحق به اخير است ، ديگرى مرسله ابن أبى نصر عن من رواه عن زرارة « 2 » ، است كه ما صحيح مىدانيم .
روايت سوم ، روايت ابى العباس است كه بعيد نيست مربوط به همين بحث باشد « قال اذا جائت بولد لستة أشهر فهو للأخير « 3 » » . كه ظاهرش ، زوج اخير است نه واطى اخير ، و لااقل اگر ظهور نداشته باشد ، احتمال اقوا آن است كه منظور زوج اخير است . و بالاخره مرسلة جميل بن صالح عن بعض أصحابنا عن أحدهما عليهما السلام فى المرأة تتزوج فى عدتها قال يفرق بينهما و تعتد عدة واحدة منهما فان جائت بولد لستة أشهر أو أكثر فهو للأخير « 4 » » . فقط اين روايت راجع به مسأله تزويج در عده است و حكم كرده كه به اخير ملحق مىشود . اين مصداق براى وطى به شبهه است . البته اين روايت ناظر به وطى به شبههاى است كه با تزويج صورت گرفته باشد ، و لذا ممكن است در موردى كه بدون عقد ، وطى به شبهه شده باشد ، حكم مسأله تفاوت داشته باشد ، چنان كه فتاواى فقهاى ديگر هم هست ، و شايد مورد اتفاق باشد كه قرعه بايد كشيده شود . مثلا زن ديگرى را خيال كند كه زن خودش است ، يا مملوكه خودش است و با اعتقاد به زوجيت يا مملوكيت وطى كند ، اينجا فتاوا قرعه است ، و اگر به فرض بخواهيم به اين روايت عمل بكنيم ، فقط همين صورت را شامل
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعه ، ابواب احكام الاولاد ، باب 17 ، ح 1
( 2 ) - وسائل الشيعه ، همان ، ح 11
( 3 ) - وسائل الشيعه ، همان ، ح 12
( 4 ) - وسائل الشيعه ، همان ، ح 13