سألت أبا جعفر عليه السلام عن الرجل اذا طلق امرأة ثم نكحت و قد اعتدت و وضعت لخسمة أشهر فهو للأول و ان كان ولد أنقص من ستة أشهر فلامه و لأبيه الأول ، و إن ولد لستة أشهر فهو للأخير « 1 » » . به نظر ما اين روايت را بايد صحيحه حساب كرد ، زيرا ما مشايخ ابن ابى نصر را ثقه مىدانيم .
3 . « على بن الحسن عن جعفر بن محمد بن حكيم عن جميل عن أبى العباس قال اذا جائت بولدٍ لستة أشهر فهو للأخير و ان كان أقل من ستة أشهر فهو للأول « 2 » » . اين روايت موقوف است و اسمى از امام نبرده ، ولى امثال اين روايت ، هم احتمال دارد كه موقوف باشد و هم احتمال دارد كه مضمره باشد ، يعنى ممكن است « قال » كلام ابا العباس باشد و روايت مضمره مىشود يعنى « قال المعصوم » ، و اگر « قال » كلام جميل است كه مىگويد ابا العباس قال ، روايت موقوف مىشود كه به امام نسبت نداده . حال اگر بگوييم هر چند اجلاء اين گونه روايات أجلاء را به شكل فتوا نقل مىكنند ، ولى به هر حال از خودشان كه نمىگويند ، بلكه اين تعبيرات يا عين حديث است يا نقل به معناى حديث است . چنان كه مرحوم ابو على طوسى پسر مرحوم شيخ طوسى مىگويد أصحاب ما عند اعواز النصوص فتواى مرحوم على بن بابويه را حكم منصوص قرار مىدادند ، چون فتاوايش مطابق نصوص بوده ، كأنه نصى هست و فتوا مىداده . منتها اين كه اصحاب فقط در هنگام اعواز النصوص چنين كارى مىكردند نه هميشه ؟ ممكن است به اين دليل باشد كه فتوا را نقل به معناى روايت حساب مىكردند ، و يا ممكن است كه آن فقهاء هم به گونهاى انسداد قائل بودهاند ، و در نتيجه آن وقتى نصى در كار نبود از باب انسداد به فتواى على بن بابويه مراجعه مىكردهاند . خلاصه ، ممكن است اين فتواى اجلاى اصحاب را هم مثل فتواى على بن بابويه بدانيم و در نتيجه معتبر باشد . در سند هم
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعه ، ابواب احكام الاولاد ، باب 17 ، ح 11 . جامع احاديث الشيعه ، همان ، ح 11
( 2 ) - وسائل الشيعه ، همان ، ح 12 . جامع احاديث الشيعه ، همان ، ح 12