واقعه خارجيه ) فهميدهاند كه نظر زوج چنين است . پس با وجود آن قرائن ديگر نمىتوان تنافى روايت را با اطلاق ذاتى به عنوان مشكل روايت مطرح نمود .
جواب استاد مدظله به اشكال دوم :
اما مشكل منافات روايت با وجوب صله رحم را چنين جواب مىدهيم كه ابتداء بايد ملاحظه نمود كه صله رحم چيست و مصداقش كدام است ؟
صله رحم اين است كه خير و نيكىاى ، از جانب اين شخص ، به رحم برسد و اما در مورد مصداق آن در مورد روايت مىگوييم عيادت اين زوجه از پدر خود ، مصداق صله رحم نمىبوده است زيرا چه بسا ، مريض ، هوش و حواس ندارد و حتى نمىفهمد كه چه كسى به نزد او آمده و چه كسى رفته است ، لذا محبتى را نيز درك نمىكند « 1 » . ( خيلى از عيادتها وجود دارد كه عيادت شونده نمىفهمد ولى خود انسان عيادت كننده مىخواهد او را ببيند تا رفع ناراحتى خود را بنمايد و الا ممكن است كه هيچ خير و اظهار محبتى متوجه عيادت شونده نشود ) پس اين عيادت نمودن به درد پدر نمىخورده و رساندن خيرى كه صله رحم محسوب شود نمىبوده است . بلكه مصداق صله رحم در مسئله مورد روايت آن بوده است كه زوجه از منزل خود خارج نشده و اطاعت زوجه را بنمايد تا اين عمل او ، سبب حل شدن مشكلات اخروى پدر و غفران ذنوب او گردد .
لذا مىگوييم اين روايت با وجوب صله رحم نيز منافاتى ندارد . پس اشكال دوم نيز از بين مىرود .
و نتيجه كلى مىگيريم كه اگر زوج ، امرى نموده باشد كه ذاتاً از جمله حقوق زوج است ، زوجه بايد اطاعت كند ولو برايش ثقيل باشد ، لذا مىگوييم اذن در خروج از منزل از جمله حقوق زوج است و زوجه بايد اطاعت كند .
هامش
( 1 ) - شاهد اين مطلب در مورد روايت مورد بحث ما هم اين است كه در روايات ديگر - غير از صحيحه محمد بن مسلم - كهبه توضيح ماجرا پرداخته است آمده است كه پدر در حالت نزع و جان كندن بوده است