وسط است .
13 - موثقه معاوية بن عمار « 1 » و همين طور روايت عياشى از ابى بصير « 2 » هم همين مضمون روايت قبل را دارند .
14 - « قرب الاسناد » محمد بن الوليد عن عبد الله بن بكير قال سألت ابا عبد الله عليه السلام عن قول الله عزّ و جلّ
( وَ مَتِّعُوهُنَّ عَلَى الْمُوسِعِ قَدَرُهُ وَ عَلَى الْمُقْتِرِ قَدَرُهُ )
ما قدر الموسع و المقتر ؟ قال : « كان على بن الحسين عليهم السلام يمتع بالراحلة » و فى « تفسير العياشى » عن ابى بكير قال و ذكر مثله الى قوله يمتع ثم قال براحلته يعنى حملها الذي عليها « 3 » .
البته اين تفسير كه مقصود از راحله ، بار راحله است ، از يكى از روات است ، چون در نقل ديگرى كه از خود امام عليه السلام است اين اضافه را ندارد . و مراد از بار راحله ، هر مقدارى است كه بر روى راحله امكان بار كردن بوده است .
15 - روايت ابى بصير . . . ما أدنى ذلك المتاع اذا كان الرجل معسرا لا يجد ؟ قال « الخمار و شبهه » « 4 » .
نتيجه : اينها روايات مسأله است و بحث معتنابهى هم ندارد و كلمات فقهاء هم همين است كه بين زوج ثروتمند و متوسط و فقير تفاوت هست و متعه بايد با حال و وضع زوجه هم متناسب باشد و همين طور بايد چيزى پرداخت نشود كه يا اصلا متاع بر آن صدق نكند و يا شايسته و متناسب با زوجه نباشد .
تنبيه : حكم وضعى يا تكليفى بودن متعه
همانطورى كه در « جواهر » هم آمده است ، اينكه « لام » و « على » بر سر مهر و همينطور نفقه مىآيند ظهور در حكم وضعى دارند و لذا اگر زوج مدتى نفقه را ندهد ، نفقه را به زوجه مديون است و در صورت فوت زوج از اصل تركه بايد خارج شود . به خلاف نفقه ساير واجب النفقهها كه حكم تكليفى است و اگر ندهد
هامش
( 1 ) - جامع احاديث الشيعة 26 : 346 ، الباب 35 من ابواب المهور ، الحديث 21 .
( 2 ) - جامع احاديث الشيعة 26 : 346 ، الباب 35 من ابواب المهور ، الحديث 22 .
( 3 ) - جامع احاديث الشيعة 26 : 347 ، الباب 35 من ابواب المهور ، الحديث 23 .
( 4 ) - جامع احاديث الشيعة 26 : 347 ، الباب 35 من ابواب المهور ، الحديث 24 .