10 / 9 / 1383 سهشنبه درس شمارهء ( 695 ) كتاب النكاح / سال هفتم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس اين جلسه :
استاد مد ظله در اين جلسه به طرح مسأله جواز تأخر و انفصال مدت از زمان عقد پرداخته با نقل اقوال فقهاء نتيجه مىگيرند كه جواز چنين تأخرى مشهور بين اماميه مىباشد ، سپس به كلام صاحب جواهر رحمه الله پرداخته و آنچه در جواهر به عنوان ادله جواز تأخر مدت از عقد ( سه دليل ) و ادله عدم جواز ( چهار دليل ) و رد ادله عدم جواز آمده است را بيان مىفرمايند .
* * *
الف ) طرح مسأله جواز انفصال مدت ( اجل ) از زمان عقد متعه
صاحب شرايع فرمود : « و يجوز ان يعين شهراً متصلا بالعقد او متأخراً عنه »
تأخّر و انفصال اجل از زمان عقد در نكاح موقت به دو گونه تصور دارد :
1 - زمان و ظرف انشاء ( صيغه عقد ) فعلى باشد ولى ظرف منشأ ( زوجيت ) متأخر . ( در اين تصور ، منشأ به حسب فعليت متأخر از انشاء است ) نظير باب وصيت كه ظرف انشاء آن فعلى است ، ولى منشأ بعد از فوت موصى و با تأخر از انشاء ، فعلى مىگردد .
2 - انشاء و منشأ هر دو فعلى شوند . يعنى به وسيله صيغه ، انشاء فعلى گردد و منشأ ( زوجيت ) نيز فعلى شود ولى جواز استمتاعات كه از احكام و لوازم فعليت است متأخر و به صورت منفصل از زمان عقد باشد .