9 / 9 / 1383 دوشنبه درس شمارهء ( 694 ) كتاب النكاح / سال هفتم
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
خلاصهء درس اين جلسه :
در اين جلسه ، در ادامه بحث از عدم محدوديت اجل در متعه ، وجوهى را براى مخالفت ابن حمزه از جهت قلت ذكر كرده و آنها را تضعيف مىنماييم .
سپس فتواى بعضى اعلام - در جواز طولانى بودن زمان متعه حتى به حدى كه انسان بداند تا آن وقت زنده نمىماند - را نقل نموده و مناقشه صاحب جواهر را تأييد مىكنيم كه چنين عقدهايى سفهى ، و متبادر از ادله غير آن است .
و در ادامه ، در مسأله مقدار زمان عقد ، احتياط مرحوم اصفهانى در عقد صغيره - مبنى بر اينكه بايد اجل به مقدارى باشد كه به حسب نوع صلاحيت تمتع در آن وجود داشته باشد - را پذيرفته ، و در پايان مسأله لزوم معين بودن اجل در مبدأ و منتهى را بررسى مىكنيم .
* * *
الف ) مختار ابن حمزه در اجل متعه
در عقد انقطاعى ، مدت - از جهت قلت و كثرت - محدوديتى ندارد و در اين مسأله روايات متعددى وارد شده و مخالفى ديده نمىشود مگر ابن حمزه در وسيله كه اقل آن را از طلوع شمس تا زوال محدود كرده است .
بعضى ( علامه ) در توجيه نظر ايشان آن را حمل بر مثال نمودهاند و لكن اين