و آنى است .
صاحب جواهر ايرادش بر اين استظهار اين است كه : لفظ دال بر وقاع وجود دارد ولى لفظ دال بر انشاء علقه زوجيت وجود ندارد و خود اعتراف زن به زنا كاشف از اين است كه قصد زوجيت در كار نبوده و اين اشكال وارد است . در روايت ديگرى « 1 » همين قضيه به نحو ديگرى نقل شده است كه دلالت بر اين مطلب نمىكند ، چرا كه به حسب آن نقل حضرت آن مباشرت را تزويج ندانسته است ، بلكه آن را از باب اضطرار و مكره بودن شمرده و از آن نفى استحقاق حد نموده است ، صاحب جواهر مىفرمايد : اگر هم حضرت « تزويج و رب الكعبه » فرموده باشد ، مقصودش اين است كه همان حليتى كه در تزويج هست ، در اينجا هم هست . پس بالاخره اين دو روايت اگر چه هر دو سندشان ضعيف است ، لكن با توجه به يكديگر ، بايد بدين گونه معنا بشوند . پس دلالتى بر عدم لزوم ايجاب و قبول خاص در عقد انقطاعى نمىكنند .
« * و السلام * »
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعة ، ابواب حد الزنا ، الباب 18 ، الحديث 7 .